ΤΑΔΕ Ε(Λ)ΦΗ.. Ματαιοδοξία, η νόσος της εποχής..

E.X.

Γράφει η Έλφη Χαχλαδάκη

Μία ασθένεια από την οποία όλοι μας – άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο, άλλος πολύ περισσότερο – έχουμε νοσήσει..

Χρησιμοποιώ τον πρώτο πληθυντικό αριθμό, γιατί όταν μπολιάζεσαι στην κοινωνία των ανθρώπων το να “κολλήσεις” μία ασθένεια είναι εύκολο, το πόσο θα αφήσεις όμως να σε επηρεάσει είναι θέμα χαρακτήρα και δύναμης.

Να “δείξουμε”.. Να “αποδείξουμε”.. Να “φανούμε”.. Μια αέναη μάχη και ένας διαρκής αγώνας δρόμου και ανταγωνισμού για το ποιος είναι πιο σπουδαίος, πιο επιτυχημένος, πιο όμορφος, πιο εξυπνος, πιο φαινομενικά καλύτερος από τον διπλανό του.

Και τις περισσότερες φορές αυτή η μάχη γίνεται με τον ίδιο μας τον εαυτό, με το ίδιο μας το είναι, δίχως να είμαστε σε θέση να “αναγνώσουμε” ότι η αληθινή ευτυχία κρύβεται στα πολύ μικρά και η αληθινή επιτυχία βρίσκεται όταν βοηθάς.

Ζούμε στην εποχή των εκατομμυρίων επιτυχημένων και χαμογελαστών ανθρώπων που δήθεν τα πάνε καλά με όλους τους συνανθρώπους τους (γιατί βλέπεις, τα συμφέροντα καραδωκούν) και μόλις το instagram και το facebook “σβήσουν”, κάνει την εμφάνισή της και λίγη ή περισσότερη δόση αλήθειας που σαφέστατα κανένας δεν τολμάει να μοιραστεί ή να διαφημίσει.

Γκρίζες ζωές, γκρίζες στιγμές, γκρίζα μάτια, γκρίζοι έρωτες, φιλίες και ανθρώπινες σχέσεις, γιατί ακριβώς κάπου εκεί το ψέμα και η ματαιοδοξία (όπως κάθε ασθένεια), εισβάλλει για να αλλοιώσει και να “σπείρει το σκοτάδι μέσα στο φως”. Κι ύστερα;!

Κι ύστερα, όπως με κάθε νόσο, μετράς το πόσο έχεις φθαρεί, γιατί ολοκληρωτικά αλώβητος κανένας δεν παραμένει στο χρόνο.

Κι ύστερα, ίσως κι εσύ όπως οι περισσότεροι, να κοντοσταθείς να μετρήσεις τις πληγές και εκείνους που στις άνοιξαν. Να αναμετρηθείς με τη γροθιά της αλήθειας για να διαπιστώσεις ότι οι περισσότεροι από αυτούς, δεν ήταν η ζωή σου, δεν ήταν η ψυχή σου, δεν ήταν το “για πάντα” σου..

Και εκεί ακριβώς είναι που χρειάζεται να δείξεις και τη δύναμη και το χαρακτήρα σου. Γιατί ο πόνος, σε μεταμορφώνει, σε αλλάζει, σε φθείρει και εύκολα μπορεί να σε μετατρέψει σε έναν άνθρωπο που ούτε εσύ ο ίδιος δεν θα αναγνωρίζεις πια.

Εκείνη ακριβώς τη μαγική στιγμή που συνειδητοποιείς την “κενότητα” κάποιων από εκείνους που αγάπησες και τον έρωτά τους για την “επιφάνεια” , το φαίνεσθαι και το είναι τους, χρειάζεται να ορθώσεις ανάστημα για να μην μπεις ούτε σε διαδικασία εκδίκησης, ούτε σε διαδικασία συγχώρεσης (άλλωστε δεν είσαι ο Θεός για να μοιράζεις συγχωροχάρτια, είσαι κι εσύ ένας άνθρωπος που πιθανότατα με τη σειρά σου πλήγωσες κάποιους άλλους).

Όταν δεν εκδικείσαι, όταν δεν συγχωρείς λοιπόν, τί σου μένει να κάνεις; Σου μένει το πιο πολύτιμο.. ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙΣ!!! Να σταθείς ζωντανός και να συνειδητοποιήσεις οτι δυστηχώς ισχύει αυτό που λέει ο σοφός λαός.. “Έτσι είναι ο κόσμος”..

Και αλλάζει μονάχα όταν αλλάζεις ψήγματα από τον ίδιο σου τον εαυτό. Κάνε λοιπόν μια “στάση” στους τρελούς ρυθμούς που σου επιβάλλει αυτή η κοινωνία, μείνει λίγο μόνος/η με τον εαυτό σου και αναρωτήσου πραγματικά, τί από όσα πράττεις σου προσφέρει χαρά και τι από όσα κάνεις, το κάνεις για να είσαι αρεστός.. ποιοι από όσους συναναστρέφεσαι σε τιμούν και συγχρόνως σε κάνουν υπερήφανο και ποιοι στέκονται τοξικά στο πλάι σου “ρουφώντας” την ενέργεια και τη δύναμή σου δίχως να σου συμπαραστέκονται όταν και εφ ‘ όσον εσύ τους χρειαστείς.

Αναρωτήσου αν στο χώρο της δουλειάς σου, εισπράττεις σεβασμό και ευγνωμοσύνη για όσα προσφέρεις. Κυρίως όμως,κάνε την αυτοκριτική σου αναρωτώμενος πόσο αληθινά σπουδαίος άνθρωπος είσαι κ πόσο περήφανος/η νιώθεις για αυτό που η ίδια η ζωή σε συνάρτηση με τις επιλογές σου σε έχουν μετατρέψει.

Είναι πανεύκολο να κρίνουμε τους άλλους και να ρίχνουμε τις ευθύνες πάντα σε εκείνους, είναι όμως αληθινά σπουδαίο να αναμετριέσαι με τον ίδιο σου τον εαυτό και να τον επαναφέρεις στη θέση του όταν επί της ουσίας του χρειάζεται..

Το λες και έλλειψη εγωϊσμού που εξελλίσει τους ανθρώπους και τους κάνει καθημερινά καλύτερους. Οι δυνάμεις του καλού και του κακού είναι οι κινητήριοι μοχλοί απαρχής του κόσμου. Καθημερινά κατοικούν μέσα στις πράξεις μας, τα λεγόμενά και τις επιλογές μας.

Ότι κι αν επιλέξεις να δείξεις αυτοβούλως, η αλήθεια είναι ένας μονόδρομος γεμάτος αγνό φως που θα έρχεται πάντα στην επιφάνεια για να αποκαλύψει τόσο στους άλλους όσο και στον ίδιο σου τον εαυτό αυτό που πραγματικά είσαι.

Φρόντισε λοιπόν όταν έρθεις αντιμέτωπος με αυτό το φως, η ματαιοδοξία σου να μην σε κάνει να αντικρύσεις κάποιον που δεν θα γνωρίζεις πια ή καν!!! Δούλεψε στην ησυχία, δεν χρειάζεται πάντα κρότος για όσα κάνεις κι όσα είσαι.

Διόρθωσε λάθη, κλείσε πληγές, απέφυγε το ψέμα, απομακρύνσου από ανθρώπους που το υπηρετούν, ψάξε, αναθεώρησε, βοήθησε, χωρίς να χρειάζεται να το φωνάξεις, να το δείξεις ή να το διαφημίσεις και αυτό σου το λέω εγώ, η όμοιά σου που για να φτάσουν αυτές οι λέξεις στο συνειδητό σου κάπου θα τις κοινοποιήσω, κάπου θα τις “ποστάρω”, κάπου θα τις μοιραστώ..

Γιατί – δυστυχώς ή ευτυχώς – έτσι λειτουργεί ο κόσμος!!