ΤΑΔΕ Ε(Λ)ΦΗ: Η πιο αθώα αγάπη του κόσμου…

E.X.

 

Γράφει η Έλφη Χαχλαδάκη

Υπήρξαν πολλές φορές που θέλησα να καταπιαστώ με το συγκεκριμένο θέμα και να σας καταθέσω τις απόψεις μου, όμως πάντα το έβαζα σε μία γωνίτσα γιατί για κάποιο λόγο μου προκαλεί έντονα συναισθήματα, με φορτίζει… και όταν κάποιος φορτίζεται, μπορεί να γίνει με μεγάλη ευκολία υπερβολικός…!

Θα προσπαθήσω λοιπόν να αποτυπώσω με όση νηφαλιότητα με διακατέχει απλώς τη θλίψη μου για όλους εκείνους τους συνανθρώπους μου που κακοποιούν αυτές τις αθώες ψυχούλες που μάθαμε να αποκαλούμε «ζώα»…

Θλίψη, γιατί μου φαντάζει αδιανόητο, σκληρό, απάνθρωπο και εν μέρει «άρρωστο» να υπάρχουν «άνθρωποι» σε αυτήν την εποχή που όχι μόνο δεν αγαπούν, αλλά εξαντλούν όλη αυτήν την «αρρώστια» τους πάνω στα ζώα, βασανίζοντάς τα.

Στο να μην αγαπάει κάποιος τα ζώα – για να είμαστε και ρεαλιστές – δεν βρίσκω προσωπικά κάτι το μεμπτό. Είναι μία συνειδητή και ουσιαστική επιλογή, λίγο σκληρή βέβαια, αλλά δεν είναι όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο υποχρεωμένοι να λειτουργούν με τους ίδιους συναισθηματισμούς. Το να βασανίζει όμως κάποιος την μεγαλύτερη μορφή αθωότητας που μπορεί να συναντήσει μπροστά του – και αυτή δεν είναι άλλη πέρα από την ψυχούλα ενός ζώου – απλώς δεν του δίνει κανένα δικαίωμα να αυτοαποκαλείται άνθρωπος.

Αν αφιερώσετε λίγο χρόνο στο διαδίκτυο, θα διαπιστώσετε ότι πίσω από την επιθετικότητα των ζώων, κρύβονται μικρές ή μεγάλες απάνθρωπες ιστορίες. Κανένα ζώο στον κόσμο δεν γεννιέται για να προκαλέσει κακό…οι άνθρωποι το φοβίζουν και το αναγκάζουν σε αμυντικές συμπεριφορές για την αυτοπροστασία του.

Νομίζω ότι όλοι μας λίγο πολύ, έχουμε “πέσει” επάνω σε ιστορίες για γατάκια που τους βάζουν φωτιά και τα καίνε ζωντανά, για σκυλάκια που τα φιμώνουν και τα καταδικάζουν σε ασιτεία και σε έλλειψη νερού, για ζωούλες που τις αλυσοδένουν μέσα σε ποτάμια ή τις αφήνουν αλυσοδεμένες για χρόνια, αφήνοντάς τους την δυνατότητα να αντικρύζουν στη σύντομη διαδρομή της ζωής τους, μονάχα αυτά τα λίγα μέτρα της σκλαβιάς τους.

Ένα ζώο, για να είναι ευτυχισμένο, χρειάζεται μερικά χάδια, δυο βαθιές αγκαλιές… να του μιλάς, να το κοιτάζεις, να παίζεις μαζί του, να το πηγαίνεις μία βόλτα, να του αφιερώνεις λίγο χρόνο από την πολυάσχολη ζωή σου… για να σου το ανταποδώσει με την ίδια του τη ζωή.

Μόνο ένας άνθρωπος που απέκτησε ένα ζωάκι από μικρό και το μεγάλωσε, αφιερώνοντάς του χρόνο, στιγμές, ενδιαφέρον, στοργή και ζεστασιά… μπορεί να κατανοήσει το μέγεθος της αγάπης και της αφοσίωσης που του επιστρέφεται από την συγκεκριμένη «ψυχούλα».

Οι νόμοι, ήταν πάντα ελαστικοί σε ότι αφορά την κακοποίηση των ζώων και ευτυχώς για όλους μας τα τελευταία χρόνια αυτή ακριβώς η ελαστικότητα, έχει περιοριστεί. Θα γίνω αληθινά ευτυχισμένη εάν μία ημέρα, η κακοποίηση ή η αφαίρεση της ζωής ενός ζώου αντιμετωπιστεί νομικά με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται και η κακοποίηση ή η αφαίρεση μίας ανθρώπινης ζωής. Ποιος άλλωστε είναι εκείνος που ορίζει ότι η δεύτερη είναι πιο σημαντική από την πρώτη…. ;

Μέχρι όμως οι ουτοπίες να γίνουν πραγματικότητα, ας ασχοληθούμε λίγο περισσότερο με την διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας. Ας τους μάθουμε να αγαπάνε τα ζωάκια και να μεγαλώνουν μαζί με αυτά, γιατί με αυτόν ακριβώς τον τρόπο, θα γίνουν σίγουρα και πιο ευτυχισμένα και αναμφισβήτητα καλύτεροι άνθρωποι.

Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά μου είναι ότι λειτουργώ συναισθηματικά. Σε ότι αφορά την αγάπη μου απέναντι στα ζώα, γίνομαι υπερβολικά συναισθηματική, γιατί σας μιλάω από το πόστο ενός ανθρώπου που έχασε με δύσκολα διαχειρίσιμο τρόπο το ζωάκι του…

Ακόμα και το πιο εγκαταλελειμμένο αδέσποτο, όταν σε κοιτάξει στα μάτια, θα νιώσεις δεκαπλάσια αγάπη από την αγάπη που μπορείς να πάρεις από έναν άνθρωπο, ακριβώς γιατί μέσα της περικλείει απίστευτη αθωότητα και μηδαμινό συμφέρον…

Όλο αυτό για κάποιους θα ακουστεί υπερβολικό, για κάποιους άλλους ίσως είναι ένα κομμάτι και της δικής τους σκέψης ή της δικής τους ζωής… για εμένα είναι απλώς η άποψη και η στάση ζωής μου και όσο ζω θα συνεχίζω να είμαι λάτρης της θεωρίας που υποστηρίζει ότι « όσο στον κόσμο αυτό θα υπάρχουν ζώα και παιδιά, η ελπίδα θα πεθαίνει πάντα τελευταία».

Είτε την οικειοποιηθείτε, είτε όχι, η αγάπη των ζώων παραμένει πάντα δεδομένη και αληθινή και περιμένει απλώς εμάς για να την νιώσουμε και να τους την ανταποδώσουμε στο ελάχιστο, υιοθετώντας και μεγαλώνοντας ένα ή περισσότερα από αυτά.