Σοφία Δερμιτζάκη: Το Υπ. Πολιτισμού ακόμα και τώρα, μετά τις τόσο έντονες διαμαρτυρίες μας, συνεχίζει να νίπτει τας χείρας του…πολύ σχολαστικά…

Πώς προέκυψε η ενασχόλησή σας με το θέατρο;

Γράφει η Ανδρονίκη Κοκοτσάκη Καθηγήτρια – Φιλόλογος 

candia

Υπήρχε πάντα μια αγάπη για το θέατρο, από μικρή, αλλά θα έλεγα ήταν λίγο κρυμμένη και κρυφή. Σπούδαζα στην Αγγλία Μοριακή Μικροβιολογία, όταν αποφάσισα, ότι θέλω να ασχοληθώ επαγγελματικά με το θέατρο. Έτσι όταν τελείωσα τις σπουδές μου εκεί, ήρθα στην Ελλάδα και μπήκα στη Δραματική του Ωδείου Αθηνών. Ήταν νομίζω ό,τι καλύτερο έκανα στη ζωή μου, αυτή μου η απόφαση. Στο πρώτο έτος κάποιος δάσκαλος, μας ρώτησε, γιατί θέλουμε να κάνουμε θέατρο. Δεν ήξερα την απάντηση, αλλά σίγουρα ήξερα ότι δεν θα ήθελα να κάνω κάτι άλλο.

Το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά, είναι ότι θέατρο δεν γίνεται από τις οθόνες κι ότι εμείς οι καλλιτέχνες έχοντας πάντα, ένα παράλογο πάθος, θα συνεχίζουμε να κάνουμε αυτό που ξέρουμε. Να δημιουργούμε! Κι αυτή τη γνώση και ανάγκη, δεν μπορεί να μας την αποσπάσει κανείς.

“Για μένα το θέατρο είναι αγαθό πρώτης ανάγκης. Το ευχάριστο είναι ότι τα τελευταία χρόνια, προσφέρεται στον κόσμο της επαρχίας, καλό και ποιοτικό θέατρο. Δεν χρειάζεται να ανέβει στην Αθήνα απαραίτητα για να παρακολουθήσει μια καλή παράσταση”

Πότε ξεκίνησε η συνεργασία σας με τους ΘΕ.ΣΗ.;

Η ΘΕΣΗ (Θεατρική Συντροφιά Ηρακλείου) ιδρύθηκε το 2012, όπου και κατέβηκα στην Κρήτη μόνιμα, από από μια παρέα ανθρώπων με επικεφαλής τον  σκηνοθέτη και δικηγόρο Γιώργο Μαρκόπουλο. Ξεκινήσαμε τότε με το έργο «Μαχαίρι στο κόκκαλο» του Κ. Μουρσελά.  Από τότε έχει καθιερωθεί στα πολιτιστικά δρώμενα του Ηρακλείου, αλλά και εκτός αυτού, με μια σειρά από επαγγελματικές παραστάσεις. Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεται σχεδόν μόνιμα με τη θεατρική ομάδα Stravaganti NUOVI, που αποτελείται από επαγγελματίες του χώρου.

Κάθε ρόλος είναι μια διαδρομή και μία πρόκληση…

Έχετε ερμηνεύσει πολλούς και διαφορετικούς ρόλους με μεγάλη επιτυχία. Αν σας ζητούσα να επιλέξετε μία και μοναδική ερμηνεία που σας στιγμάτισε ως ηθοποιό, ποιά θα ήταν αυτή;

Η αλήθεια είναι ότι κάθε ρόλος είναι μια διαδρομή και μία πρόκληση Ο πρώτος μου ρόλος μετά τη σχολή, ήταν στο ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων, στην «Οικογένεια Νώε» της Καλογεροπούλου και του Μοσχόπουλου, σε σκηνοθεσία Γιάννη Αναστασάκη. Με καθόρισε πολύ, αυτή η συνεργασία. Ήταν μια βουτιά στα βαθιά μετά τη σχολή και έμαθα πολλά, που σε μια δραματική σχολή, δεν είναι εύκολο να τα διδαχθείς. Από τότε ακολούθησαν κι άλλοι ρόλοι. Σίγουρα με στιγμάτισε ο λόγος του Αλμπέρ Καμύ, στα «Γράμματα σε ένα φίλο Γερμανό», που συνσκηνοθέτησα με τη Στέλλα την Κουφάκη. Ένας πολύ δύσκολος και ιδιαίτερος μονόλογος. Νομίζω όμως ότι  «Η γυναίκα της Πάτρας» του Γ. Χρονά, που ξεκίνησε και μόλις πρόλαβε δύο παραστάσεις μέσα στον Μάρτη, είναι ιδιαίτερα καθοριστικός για μένα. Μια γυναίκα, που μιλάει έξω από τα δόντια, χωρίς κανένα ίχνος ενοχής. Είναι ένας πολύ δυνατός ρόλος και μάλιστα υπαρκτού προσώπου. Γεγονός που τον έκανε ακόμα πιο ενδιαφέροντα και προκλητικό. Λυπάμαι πολύ που έπρεπε να σταματήσει, την στιγμή ακριβώς που είχε αρχίσει να μου αποκαλύπτεται.

Από παλαιότερη ραδιοφωνική συνέντευξή της, με την υπογράφουσα…

Ζείτε στο Ηράκλειο, μία επαρχιακή πόλη. Ο κόσμος στην επαρχία, από την εμπειρία σας,έχει ανάγκη από θέατρο;

Και βέβαια έχει ανάγκη από θέατρο! Για μένα το θέατρο είναι αγαθό πρώτης ανάγκης. Το ευχάριστο είναι ότι τα τελευταία χρόνια, προσφέρεται στον κόσμο της επαρχίας, καλό και ποιοτικό θέατρο. Δεν χρειάζεται να ανέβει στην Αθήνα απαραίτητα για να παρακολουθήσει μια καλή παράσταση.

Το θέατρο μπορεί να… μετακινήσει κάποιον από την καρέκλα του!

Η τέχνη του θεάτρου μπορεί να αλλάξει σκέψεις και να μεταμορφώσει συνειδήσεις;

Μπορεί να μετακινήσει κάποιον από την καρέκλα του. Και αυτό είναι το ζητούμενο. Η συνείδηση διαμορφώνεται από τον κάθενα μας ξεχωριστά και κατόπιν στο σύνολο. Είναι λοιπόν μεγάλο κέρδος, έστω και ένας άνθρωπος να αλλάξει τρόπο σκέψης. Μπορεί να γίνει μεταδοτικό.

Τον τελευταίο καιρό, εν μέσω καραντίνας λόγω κορωνοϊού, εκφράσατε και δημόσια το παράπονο σας ως καλλιτέχνης απέναντι στο Υπουργείο Πολιτισμού και την προκλητική αδιαφορία του να στηρίξει οικονομικά τους ανθρώπους των Τεχνών. Ποιές οι απόψεις σας επί τούτου;

Αυτό που συμβαίνει με τον πολιτισμό και τους καλλιτέχνες, αυτή την περίοδο, είναι αδιανόητο! Είμαστε από τους κλάδους που είχαμε ήδη πρόβλημα και πριν την απαγόρευση και συνεχίζουμε να πληττόμαστε και θα συνεχίσουμε. Οι συνθήκες εργασίας μας έχουν να κάνουν άμεσα με τη συνάθροιση κόσμου και με τη σωματική επαφή πάνω στη σκηνή και στις πρόβες. Δεν υπήρξε καμία ενημέρωση και καμία στήριξη για πολύ καιρό και το Υπουργείο Πολιτισμού ακόμα και τώρα, μετά τις τόσο έντονες διαμαρτυρίες μας, συνεχίζει να νίπτει τας χείρας του…πολύ σχολαστικά…Και αυτό πρέπει να το γνωρίσει ο κόσμος, γιατί η παραπληροφόρηση είναι τεράστια. Τα μέτρα που πάρθηκαν, δεν καλύπτουν ούτε το 20% των καλλιτεχνών αυτή τη στιγμή. Αποκλείουν προς το παρόν και με ψίχουλα τις ΑΜΚΕ, που είναι η ραχοκοκκαλιά του ποιοτικού θεάτρου στη χώρα μας. Είναι αλήθεια ότι οι συνθήκες εργασίας μας είναι ιδιαίτερες, αλλά μια υπουργός πολιτισμού, η οποία μάλιστα βρισκόταν στο υπουργείο για δέκα ολόκληρα χρόνια, θα έπρεπε, να τις γνωρίζει πολύ καλά. Από την άλλη, είναι μια ευκαιρία και για εμάς να μάθουμε να διαφυλάττουμε το επάγγελμά μας περισσότερο και να σεβόμαστε την τέχνη μας. Ελπίζω όλος αυτός ο θόρυβος να οδηγήσει σε γενναίες αλλαγές.

“Στο πρώτο έτος κάποιος δάσκαλος, μας ρώτησε, γιατί θέλουμε να κάνουμε θέατρο. Δεν ήξερα την απάντηση, αλλά σίγουρα ήξερα ότι δεν θα ήθελα να κάνω κάτι άλλο”

Ποιά θα είναι, πιστεύετε, η επόμενη μέρα για το θέατρο και τους ανθρώπους του,μετά το πέρας της υγειονομικής κρίσης που ταλανίζει την χώρα μας και όλο τον κόσμο;

 

Η αλήθεια είναι…ότι δεν ξέρω! Οι συνθήκες είναι πολύ  δύσκολες . Δεν μπορούμε να περιμένουμε κάτι, αν δεν λήξει όλο αυτό με την πανδημία. Γιατί ακόμα και παραστάσεις να γίνουν το καλοκαίρι, πολλοί άνθρωποι πάλι δεν θα δουλέψουν. Ήδη πολλά μικρά θέατρα οδεύουν προς το κλείσιμο, καθώς δεν μπορούν να πληρώσουν , ούτε το ρεύμα τους. Για αυτό και πρέπει να υπάρξει ένα μακρόπνοο σχέδιο για τον πολιτισμό. Το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά, είναι ότι θέατρο δεν γίνεται από τις οθόνες κι ότι εμείς οι καλλιτέχνες έχοντας πάντα, ένα παράλογο πάθος, θα συνεχίζουμε να κάνουμε αυτό που ξέρουμε. Να δημιουργούμε! Κι αυτή τη γνώση και ανάγκη, δεν μπορεί να μας την αποσπάσει κανείς.

Ποια είναι η Σοφία Δερμιτζάκη…

Είναι απόφοιτος της Ανωτέρας Δραματικής σχολής του Ωδείου Αθηνών, με άριστα  και του University of Surrey της Αγγλίας , στο τμήμα Μοριακής Μικροβιολογίας. Την περίοδο 2002-2005, παρακολούθησε τα σεμινάρια υποκριτικής του Αντρέα Μανωλικάκη, πάνω στη Μέθοδο Actors’Studio. Έχει συνεργαστεί με το Εθνικό Θέατρο και το ΚΘΒΕ,  το ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων και ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης, καθώς και με διάφορες ομάδες στην Αθήνα και την Κρήτη, ως ηθοποιός και σκηνοθέτις. Συγκεκριμένα έχει συμμετάσχει στις εξής παραστάσεις: “ Η γυναίκα της Πάτρας” του Γ. Χρονά, σκην. Πάνος Ιωαννίδης, “Το μικρό πόνι” του Πάκο Μπεθέρα, σκην. δική της, «Σταματία, το γένος Αργυροπούλου» του Κ. Σωτηρίου (σκηνοθεσία) «Αντιγόνη» του Σοφοκλή (σκηνοθεσία), «Όσα η καρδιά μου στην καταιγίδα» του Άκη Δήμου (σκηνοθεσία-ερμηνεία), «Γράμματα σε ένα φίλο Γερμανό» του Αλμπέρ Καμύ (σκηνοθεσία-ερμηνεία), «Μη σκοτώνεις τη μαμά» της Σάρλοτ Κήττλυ (σκηνοθεσία), «Τρεις αδελφές» του Α. Τσέχωφ (Όλγα), σκηνοθεσία Δ. Φοινίτση., «Ο πελεκάνος» του Α. Στρινγκμπερκ (Μάνα), σκηνοθεσία Δ. Φοινίτση., «Το κουκλόσπιτο» του Ίψεν (Λίντε) σκηνοθεσία Δ. Φοινίτση (ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης).,«Οι Αγνοούμενοι» του Β. Κατσικονούρη (σκηνοθεσία-ερμηνεία), «Μαχαίρι στο κόκκαλο» του Κ. Μουρσελά , σκηνοθεσία Γ. Μαρκόπουλου.«Η Βασίλισσα της ομορφιάς» του Μάρτιν ΜακΝτόνα, σκηνοθεσία Νικαίτη Κοντούρη (Β. Σκηνοθέτη), «Από την κρύπτη στο φως με τρεις μπακιρένιες δεκάρες» του Ε.Χ. Γονατά, σκηνοθεσία Γ. Αναστασάκης (ερμηνεία), «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Ουίλιαμ Σάιξπηρ , σκηνοθεσία Γ. Αναστασάκης , ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων (Ελένη)., «Γιου» της Όλγκα Μούχινα, σκηνοθεσία Μ. Ζήρα , Εθνικό Θέατρο- Πειραματική Σκηνή κ.α.

Είναι ιδρυτικό μέλος του πολιτιστικού συλλόγου ΘΕ.Σ.Η. και της θεατρικής ομάδας Stravaganti NUOVI.