Παρασκάκηδες και Σουζάνες, κυκλοφορούν πολλοί ανάμεσα μας…

 

Ας μην μπερδεύουμε την ιστορία των Κρητικών, με τα προβλήματα της σημερινής κοινωνίας…

 

Η υπόθεση της άγριας δολοφονίας της Αμερικανίδας Βιολόγου Σούζαν Ίτον στα Χανιά, ήρθε να αναδείξει σε όλο τους το μεγαλείο, μια σειρά από ζητήματα  που άπτονται ψυχο-κοινωνικής ανάλυσης, μακριά από ταμπού, μικροτοπικισμούς και κορώνες δήθεν πληγωμένης υπερηφάνειας ενός λεβέντικου λαού. Διότι πολύ απλά, μπροστά σε μια τόσο αποτρόπαιη δολοφονία, η κοινωνία οφείλει να σταθεί στο «πρόβλημα» και όχι στις συζητήσεις της γειτονιάς, που κατόπιν εορτής, θέριεψαν.

«Ακόμη κι όταν η άτυχη Αμερικανίδα βρέθηκε στην «σπηλιά» πεταμένη σαν το σκυλί, ουδείς θυμήθηκε ότι ο Παρασκάκης, είχε «χαρτογραφήσει» και βιντεοσκοπήσει όλες τις Σπηλιές των Χανίων για το κανάλι του στο YouTube… Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο από μια κοινωνία που συνήθισε να μην θέλει να βλέπει τα προβλήματα της κατάματα»

Που ήταν, που ήμασταν – αν προτιμάτε –  όλοι, όταν το πρόβλημα, βρισκόταν εντός των θωρακισμένων τειχών της οικογένειας του δράστη…; Που είμασταν όλοι, όταν «κάτι δεν πήγαινε καλά με τα μυαλά αυτού του κοπελιού» – όπως είπαν κάποιοι – αλλά ουδείς είχε πάρει σοβαρά τον κίνδυνο που ερχόταν! Γιατί…; Γιατί,   δε βαριέσαι ρε αδερφέ, τι δουλειά έχω εγώ να μπλέξω, ας το κοιτάξουν οι δικοί του! Και κάπως έτσι, οι δικοί του, δεν βρήκαν τη δύναμη να το κοιτάξουν ποτέ, και το «θεριό» απλά κάποια μέρα, ξύπνησε για να πιεί αίμα. Κατά δήλωση του ίδιου του δράστη άλλωστε μάθαμε όλοι πως,  «βγήκε έξω για να βιάσει και να σκοτώσει» τη μοιραία μέρα. Κι όμως αυτός ο άνθρωπος, λίγο πριν εκτελέσει με τον πιο φρικιαστικό τρόπο την άτυχη Βιολόγο, κυκλοφορούσε ανενόχλητος ανάμεσα μας, «ήταν και καλό παιδί και καλός οικογενειάρχης»

Που ήμασταν όλοι πριν ο Γιάννης σκοτώσει την Σούζαν…;

Προφανώς ,  οι πρώτοι που φέρουν ευθύνη, είναι οι οικείοι του 27χρονου Γιάννη Παρασκάκη. Προφανέστατα αυτοί, έπρεπε να έχουν αντιληφθεί ότι συνέβαινε στο σπίτι τους, πριν «αυτό» βγει προς τα έξω. Πολλές φορές όμως όταν το «κακό» χτυπήσει το σπίτι μας, κάνουμε πως δεν το βλέπουμε, γιατί δεν θέλουμε να το δούμε ή  γιατί αγνοούμε τις διαστάσεις που αυτό μπορεί να λάβει, όσο εμείς το κρύβουμε.  Γιατί «τι θα πει ο κόσμος για το κοπέλι μας». Ας δούμε όμως το αποτέλεσμα, πως δηλαδή από το τι θα πει ο κόσμος, οδηγούμαστε σε μια στιγμή, στην απόλυτη κοινωνική κατακραυγή, στο έγκλημα, στο θάνατο, στον Γολγοθά του πένθους και στα χιλιάδες αναπάντητα «γιατί». Οι οικείοι, είναι λοιπόν οι πρώτοι που φέρουν ευθύνη, δεν είναι όμως οι μόνοι. Ουδείς γνώριζε τίποτα για την αρρωστημένη δράση του 27χρονου, έως ότου η ΕΛ.ΑΣ. να φθάσει στα ίχνη του και τελικά να «δέσει» την υπόθεση. Το μεσοδιάστημα, ο «Γιάννης» δεν είχε προκαλέσει, ούτε κάποιος από τη γειτονιά του, τον είχε φωτογραφίσει πως ίσως και να ευθύνεται για το ειδεχθές έγκλημα. Ακόμη κι όταν η άτυχη Αμερικανίδα βρέθηκε στην «σπηλιά» πεταμένη σαν το σκυλί, ουδείς θυμήθηκε ότι ο Παρασκάκης, είχε «χαρτογραφήσει» και βιντεοσκοπήσει όλες τις Σπηλιές των Χανίων για το κανάλι του στο YouTube… Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο από μια κοινωνία που συνήθισε να μην θέλει να βλέπει τα προβλήματα της κατάματα, κρυπτόμενη κάτω από το πέπλο μιας «Λεβεντογέννας» παράδοσης, που κυοφορούσε μονάχα ήρωες, που έγραφαν την ιστορία της, με αγώνες και αυτοθυσίες στο παρελθόν.

«Τα μεγαλύτερα θύματα αυτής της υπόθεσης, είναι άλλα: είναι τα δυο ανήλικα παιδιά του «φονιά». Γιατί όσο κι αν η κοινωνία προσπεράσει όλα αυτά που συνέβησαν τις τελευταίες ημέρες, τα δυο αυτά παιδιά  – αθώα θύματα του όλου εγκλήματος –  θα κουβαλούν πάντα στις πλάτες τους, τη βαριά ταμπέλα που κληρονόμησαν: τα παιδιά του φονιά!»

Κι όμως ο «Γιάννης» δεν ήταν μόνος του…

Σε αυτό το έγκλημα, όπως και ο ίδιος ο δράστης ομολόγησε, ήταν μόνος του, δεν υπήρχε κανένας άλλος συνεργός. Κι όμως, αν το τυπικό μέρος της συνέργειας στην πράξη του Παρασκάκη, κλείνει με την ομολογία του, η αλήθεια είναι διαφορετική. Στο φρικιαστικό θάνατο που υπέστη η 60χρονη Αμερικανίδα, «συνεργοί» είναι όλοι αυτοί που τα χρόνια που ο 27χρονος «καλλιεργούσε» μπροστά στα μάτια τους τη «διαστροφή» του, εκείνοι έκαναν πως δεν συμβαίνει τίποτα. Ηθικοί αυτουργοί, είναι όλοι όσοι γνώριζαν το πρόβλημα του Γιάννη και θεωρούσαν πως αυτό θα λυθεί με κάποιο «θαύμα». Και ο «Γολγοθάς» συνεχίζεται… Η τραγωδία, δεν τερματίζεται στην εξιχνίαση της υπόθεσης Ίτον, ούτε και στις δικαστικές αίθουσες που θα παιχτούν κάπου παρακάτω οι τελευταίες τις πράξεις. Η οικογένεια της Αμερικανδίδας εκλιπούσας θα μάθει να ζει με την απώλεια της. Η τοπική κοινωνία πολύ γρήγορα θα ξεπεράσει το σοκ και με την σειρά της και αυτή θα προχωρήσει. Τα μεγαλύτερα θύματα  όμως αυτής της υπόθεσης, είναι άλλα: είναι τα δυο ανήλικα παιδιά του «φονιά». Γιατί όσο κι αν η κοινωνία προσπεράσει όλα αυτά που συνέβησαν τις τελευταίες ημέρες, τα δυο αυτά παιδιά  – αθώα θύματα του όλου εγκλήματος –  θα κουβαλούν πάντα στις πλάτες τους, τη βαριά ταμπέλα που κληρονόμησαν: τα παιδιά του φονιά! Την ιδιότητα αυτή δυστυχώς, η κοινωνία που ζούμε, θα φροντίζει σε κάθε ανάσα αυτών των παιδιών, να τους υπενθυμίζει το ποιος ήταν ο πατέρας τους.

Οι ειδικοί πρέπει να αναλύσουν το πρόβλημα και η κοινωνία να το κοιτάξει κατάματα…

Όλα αυτά τα «φαινόμενα» που έφερε στο φως η υπόθεση Σούζαν Ίτον, επιβάλλεται να αναλυθούν από τους ειδικούς, επαναλαμβάνω μακριά από ταμπού,  μικροτοπικισμούς και κορώνες δήθεν πληγωμένης υπερηφάνειας ενός λεβέντικου λαού. Οι Κρητικοί έχουν πολλούς τόνους αίματος χυμένους γράφοντας την ιστορία τους, τα οποία σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να αμαυρωθούν από τέτοιου είδους περιστατικά. Ας μην μπερδεύουμε όμως  την ιστορία, με τα κοινωνικά προβλήματα των σύγχρονων Κρητικών. Τα προβλήματα αυτά, επιβάλλεται, να τα κοιτάξουμε στα μάτια, διότι Παρασκάκηδες και Σουζάνες, κυκλοφορούν πολλοί ανάμεσα μας και το κακό, σίγουρα θα μας χτυπήσει ξανά την πόρτα.

 Φιλικά και Πάντα Καλοπροαίρετα 

                                                “Ο Κύριος Έπαρχος”