Μαγδαληνή Βογιατζή: Η ενασχόληση μου με τη φωτογραφία δρα ως αλεξικέραυνο απορροφώντας τις δυσκολίες & τα άγχη της καθημερινότητας μου…

A.K.

Γράφει η Ανδρονίκη Κοκοτσάκη Καθηγήτρια – Φιλόλογος 

 

Πότε ξεκίνησε το ταξίδι στον χώρο της φωτογραφίας και με ποια αφορμή; 

Από μικρό παιδί είχα ιδιαίτερη διάθεση να ασχολούμαι με κάθε μορφή τέχνης και ειδικά με την ζωγραφική. Από τα 1999 ούσα μέλος σε συλλογικότητες των Χανίων και των Αθηνών, έχω λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις. Σε μία έκθεση στο Κέντρο Αρχιτεκτονικής Μεσογείου έτυχε να συνεκθέτουμε με τη ΛΕΦΚΙ Χανίων όπου ένιωσα να συγκινούμαι ιδιαίτερα με μία φωτογραφία του Σάββα Κόη τον οποίο επεδίωξα να συναντήσω και να συγχαρώ. Εκείνος με παρότρυνε να γνωρίσω τον κόσμο της φωτογραφίας & έως σήμερα τον θεωρώ μέντορα, φίλο και εξαιρετικό φωτογράφο! Παρακολούθησα αρχικά τα μαθήματα της ΛΕΦΚΙ το 2011-12 με δασκάλους τους κυρίους Ζερβουδάκη, Κλουβιδάκη, Κόη, Κοτρώτσο, Μπαρούνη, Μαυρογένη & Ζαχαράκη. Ακολούθησαν σεμινάρια, παρουσιάσεις και το 2018 τελείωσα και το Τμήμα Φωτογραφίας του Δ.ΙΕΚ Χανίων με καθηγητές φωτογραφίας τον Κο Κουκουράκη, Κο Αναστασάκη, Κα Ψαράκη, την φιλόλογο Κα Στρατινάκη και τις εικαστικούς Κα Σίνου και Κα Ράμμου.

Η Μαγδαληνή Βογιατζή , με την υπογράφουσα και την Φωτογράφο και Ψυχολόγο, Τατιάνη Τουζλούκωφ

«Μεγάλο κομμάτι της δουλειάς μου αποτελεί το γυναικείο γυμνό το οποίο είναι το «κουσούρι» που μου έχει μείνει από τη ζωγραφική. Είναι ένα δύσκολο είδος διότι απαιτεί λεπτή και ακριβή ισορροπία ώστε να μην αποτελέσει σεξουαλικό δέλεαρ. Να είναι απαλλαγμένο από τα ρούχα μεν, αλλά να ντύνεται ιδεατά μέσω της τέχνης»

Τι σου αρέσει να φωτογραφίζεις περισσότερο, ανθρώπινες φιγούρες ή τοπία;

Μου αρέσει να φωτογραφίζω και τα δύο. Κυριαρχεί βέβαια ο άνθρωπος ως πρωταγωνιστής της ζωής. Μεγάλο δε κομμάτι της δουλειάς μου αποτελεί το γυναικείο γυμνό το οποίο είναι το «κουσούρι» που μου έχει μείνει από τη ζωγραφική. Είναι ένα δύσκολο είδος διότι απαιτεί λεπτή και ακριβή ισορροπία ώστε να μην αποτελέσει σεξουαλικό δέλεαρ. Να είναι απαλλαγμένο από τα ρούχα μεν, αλλά να ντύνεται ιδεατά μέσω της τέχνης. Ένα άλλο μεγάλο κομμάτι της δουλειάς μου είναι η δημιουργία «συνεικόνων». Η δημιουργία ενός πρωτότυπου, δηλαδή , έργου με τη χρήση δικών μου αποκλειστικά φωτογραφιών σε σύνθεση.

Οι φωτογραφίες μου αποτελούν προϊόντα πνευματικής διεργασίας οι οποίες συνθέτονται νοητικά πριν αποτυπωθούν στον αισθητήρα.

 

Η φωτογραφία λειτουργεί σαν καθρέπτης του εκάστοτε παρόντος…

 

Πότε μία φωτογραφία θεωρείται επιτυχημένη; 

Κάθε εποχή παράγει τις δικές της αντανακλάσεις στο πεδίο της τέχνης, της κριτικής και της ερμηνείας. Έτσι και η φωτογραφία λειτουργεί σαν καθρέπτης του εκάστοτε παρόντος. Γι’ αυτό πρέπει να είμαστε φειδωλοί σε σχέση με τη βεβαιότητα των κρίσεων μας. Προσωπικά, καλή φωτογραφία θεωρώ εκείνη που θα καταφέρει είτε να αγγίξει μία ευαίσθητη χορδή μέσα μου, είτε να δημιουργήσει μία έκπληξη , μία ατμόσφαιρα, ένα αίνιγμα, έναν θαυμασμό προς την ιδέα του δημιουργού και την οποία θα συνεχίσω να σκέπτομαι και μετά από χρόνια.

 

Πιστεύεις πως η φωτογραφία οφείλει να περνάει μηνύματα και να λειτουργεί αφυπνιστικά προς το ευρύ κοινό;

Ασφαλώς! Στις μέρες μας η τέχνη έχει πάψει να έχει μόνο διακοσμητικό χαρακτήρα. Η φωτογραφία αποτελεί γλώσσα αυτόνομη και κάθε εικόνα αφηγείται, δίχως λέξεις μία ιστορία. Βαρύνουσα σημασία έχει η πρόθεση του δημιουργού ο οποίος καλείται πλέον να σχολιάσει με τον δικό του τρόπο τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω του ή ανά τον κόσμο. Ένα από τα ατομικά μου project είχε σαν θέμα τον καρκίνο του μαστού, με σκοπό ακριβώς αυτό. Να μιλήσουμε για κάτι το οποίο υπάρχει γύρω μας και αποκρύπτεται λες και είναι ταμπού. Ωστόσο, η δική μου δουλειά προσπαθεί να μιλήσει με την σημειολογία της αφού πρώτα μιλήσει με την αισθητική της. Διατηρώ τον ρομαντισμό μου και παρουσιάζω τα θέματα μου συνειδητά «ωραιοποιημένα» διότι δεν μπορώ να ακολουθήσω την σύγχρονη εκδοχή αφύπνισης του θεατή με σκληρά ρεαλιστικό τρόπο.

Φωτογραφία από το Projekt για τον καρκίνο του μαστού…

Η ενασχόληση σου με τη φωτογραφία λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά για εσένα;

Κάθε μορφή τέχνης είναι ψυχοθεραπευτική. Ακόμη και οι επισκέψεις στα Μουσεία δρουν θεραπευτικά. Η ενασχόληση μου με τη φωτογραφία δρα ως αλεξικέραυνο απορροφώντας τις δυσκολίες & τα άγχη της καθημερινότητας μου ως οδοντίατρος, μητέρα & σύντροφος ενώ ταυτόχρονα με βοηθά να αναζητήσω τον πυρήνα της ύπαρξης μου. Ιδιαίτερα, σαν γυναίκα που φωτογραφίζει την γυναίκα, μετατρέπω σε θέαμα τις προσωπικές εσώψυχες μου τριβές συνειδητά υπερτονισμένες. Νιώθω ακόμη πως η ενασχόληση μου αυτή με εξελίσσει σαν άνθρωπο. Διότι για κάθε σωστά δομημένο κλικ έχουν προηγηθεί ώρες δουλειάς, μελέτης, σκέψεων. Οι φωτογραφίες μου αποτελούν προϊόντα πνευματικής διεργασίας οι οποίες συνθέτονται νοητικά πριν αποτυπωθούν στον αισθητήρα.

Καλή φωτογραφία θεωρώ εκείνη που θα καταφέρει είτε να αγγίξει μία ευαίσθητη χορδή μέσα μου

Ποια είναι η πιο ακραία φωτογραφία που έχεις τραβήξει και γιατί; 

Πραγματικά τις πιο ακραίες φωτογραφίες μου δεν έχω σκοπό ούτε να τις παρουσιάσω ούτε να μιλήσω για αυτές. Μου αρκεί που τις έχω υλοποιήσει. Θα μπορούσα να αναφέρω όμως τη φωτογραφία η οποία είναι τραβηγμένη στον Δημοτικό Κήπο Χανιών (στο κέντρο των Χανίων) και παρουσιάζει μία γυμνή νέα γυναίκα ξαπλωμένη στον κορμό του τεράστιου δέντρου. Είναι η νέα γυναίκα, κατ’ εμέ, η οποία έχει επαφή με τις ρίζες της ενώ όλοι οι δρόμοι ανοίγονται μπροστά της. Αποτέλεσε μία από τις 40 φωτογραφίες της πρώτης ατομικής έκθεσής μου στο Μέγαρο Τριανόν στα Χανιά και η οποία έχει διακριθεί σε Παγκόσμιο διαγωνισμό φωτογραφίας. Πίσω από αυτή την φωτογραφία, υπάρχει μια ολόκληρη ιστορία…

 

Μπορεί, σαν σκέψη,  η πολυφωνία να μας τρομάζει αλλά αν…

 

Ποιων φωτογράφων το έργο θαυμάζεις; 

Είναι πάρα πολλοί εκείνοι οι φωτογράφοι οι οποίοι αποτελούν έμπνευση για μένα. Κορυφές είναι ο Man Ray, o Andre Kertesz, o David Hilliard, η Nelly’s, η Ruth Bernhard, η Hannah Wilke, ο Michael Ackerman, o Helmout Newton, o David Hockney. Θαυμάζω απεριόριστα την Βούλα Παπαϊωάννου, τον Κώστα Μπαλάφα τους φίλους μου Μιχάλη Πολυχρονάκη, Σπύρο Ζερβουδάκη & Σάββα Κόη. Οι πιο αγαπημένοι μου όμως είναι ο Jan Saudek και η Γεωργία Ματσαμάκη η οποία είναι σύγχρονη Χανιώτισσα δημιουργός και η δουλειά της οποίας με αγγίζει απίστευτα!

 

Ζούμε στην εποχή της εικόνας. Κάθε μέρα το διαδίκτυο και τα  social media κατακλύζονται από φωτογραφίες. Αυτή η υπερέκθεση φωτογραφιών λειτούργησε αρνητικά στην τέχνη της φωτογραφίας;

Ο καθένας από εμάς, βομβαρδίζεται καθημερινά λόγω της ευκολίας του μέσου και μέσω διαδικτύου από πληθώρα εικόνων. Μπορεί, σαν σκέψη, αυτή η πολυφωνία αρχικά να μας τρομάζει αλλά αν το καλοσκεφτούμε θα διαπιστώσουμε πως είναι θετικό το να υπάρχουν νέες προοπτικές στον δημιουργικό ορίζοντα της τέχνης αυτής.

Τις πιο ακραίες φωτογραφίες μου δεν έχω σκοπό ούτε να τις παρουσιάσω ούτε να μιλήσω για αυτές…

Πως αισθάνεσαι όταν βλέπεις τις φωτογραφίες σου να εκτίθενται  σε εκθέσεις εντός και εκτός της πόλης μας;

Απεριόριστη χαρά!

Ένα από τα ατομικά μου project είχε σαν θέμα τον καρκίνο του μαστού, με σκοπό ακριβώς αυτό. Να μιλήσουμε για κάτι το οποίο υπάρχει γύρω μας και αποκρύπτεται λες και είναι ταμπού

Ετοιμάζεις κάτι αυτό τον καιρό; 

Ναι, ετοιμάζω κάτι ατομικό, κάτι σε συνεργασία με έναν πολύ άξιο φωτογράφο του τόπου μας και κάτι σε συλλογικό επίπεδο. Ας έχουμε υγεία και καλές εμπνεύσεις!

 

Ακολουθεί ένα μικρό βιογραφικό της καλλιτέχνιδος…

Η Μαγδαληνή Βογιατζή γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Οδοντιατρική την οποία εξασκεί στα Χανιά, όπου ζει, από το 1994. Ασχολείται ερασιτεχνικά με τη ζωγραφική και τη φωτογραφία. Παρακολούθησε τα μαθήματα της Λε.Φ.Κι Χανίων το 2011- 2012 και έκτοτε είναι μέλος της.

Το 2014 το σεμινάριο «Εισαγωγή στην Ψηφιακή Επεξεργασία Εικόνας» καλύπτοντας θέματα προγραμμάτων επεξεργασίας, επεμβάσεις Retouch & Photoshop που διοργανώθηκε υπό την αιγίδα του Ανοικτού Λαϊκού Πανεπιστημίου Κρήτης . Είναι απόφοιτη του τμήματος «Τέχνης της Φωτογραφίας» του Δ.ΙΕΚ Χανίων. Φωτογραφίες της έχουν διακριθεί σε πανελλήνιους & παγκόσμιους διαγωνισμούς . Έχει παρουσιάσει φωτογραφική δουλειά της σε 3 ατομικές και 31 ομαδικές εκθέσεις στα Χανιά, στην Αθήνα, στο Ηράκλειο, σε άλλες πόλεις ανά την Ελλάδα, στη Λευκωσία και στον ελληνικό τύπο (περιοδικά Φωτογράφος, Photonet, Χανιώτικα Νέα).

Έργα της βρίσκονται στη μόνιμη συλλογή της Δημοτικής Πινακοθήκης Χανίων, στη μόνιμη συλλογή του «Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης – Ελαιουργείον» και σε ιδιωτικές συλλογές. Από το 2016 έως σήμερα είναι πρόεδρος του Παγκρήτιου Συλλόγου Εικαστικών Δημιουργών «Νεώριον Τέχνης».