Κουτσαυτάκης: «Ένα ζώο ήταν. Σιγά. Ποιος νοιάζεται;»

A.K.

Υπάρχουν ορισμένοι νόμοι αιώνιοι και «άγραφοι» που ίσχυαν ανέκαθεν στις κοινωνίες, χωρίς να έχουν θεσπισθεί από κάποιο νομοθέτη.

Του Αρτέμη Κουτσαυτάκη

Είναι αυτοί οι νόμοι που καταδικάζουν συμπεριφορές και οι οποίες προκαλούν έντονες αρνητικές αντιδράσεις σε κάθε χρονική περίοδο. Γενικότερα είναι πράξεις που αποδοκιμάζονται καθολικά από τα μέλη μιας κοινωνίας .

Ασφαλώς τα εγκλήματα βίας κατά προσώπου, είναι από τα σοβαρότερα αδικήματα, ενώ έχουν αναπτυχθεί διάφορες θεωρίες που πολλές φορές συνέδεσαν αυτού του είδους την εγκληματικότητα και ακραία συμπεριφορά ενός ατόμου, με γενετικές, ψυχικές ή και διανοητικές διαταραχές .

Τώρα με αφορμή τη δολοφονία αυτών των γατών, έχουμε μια βάναυση και χωρίς προηγούμενο άγρια και σκληρή συμπεριφορά απέναντι σε αθώα και αδύναμα πλάσματα.

Βέβαια ίσως συναντήσεις ελάχιστους ανθρώπους που λένε «Ένα ζώο ήταν. Σιγά. Ποιος νοιάζεται;». Ίσως ο δράστης να νιώθει ένα αίσθημα αδρεναλίνης μετά την κακοποίηση ή τη δολοφονία ενός ζώου. Μήπως όμως αυτό το αίσθημα εμφανίζεται και σε όσους διαπράττουν βιαιότητες ενάντια στους ανθρώπους; Έτσι μήπως αν ένας άνθρωπος είναι ικανός να κακοποιήσει, να βασανίσει και να σκοτώσει ένα ζώο, μπορεί να πάει παραπέρα κάνοντας αντίστοιχες πράξεις σε ανθρώπους;

Η συγκεκριμένη πράξη πέρα από τη γενικότερη καταδίκη από το κοινωνικό σύνολο , θα πρέπει σοβαρά να προβληματίσει και τις διωκτικές αρχές ώστε να καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια να μη μείνει ατιμώρητη και όχι απλά καταδικαστέα μόνο στα λόγια .
Επιπλέον είναι κρίμα η Χώρα μας να δυσφημείται στο εξωτερικό διαρκώς, για κακοποιήσεις και δολοφονίες ανυπεράσπιστων πλασμάτων όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση.