Κορωνοϊός, πανδημία, καραντίνα… Αν όχι τώρα, πότε…;

Μετά, λοιπόν, από τρεις εβδομάδες καραντίνας, ενημερωθήκαμε ότι η καραντίνα θα διαρκέσει τουλάχιστον άλλες τρεις εβδομάδες και θα παραταθεί μέχρι τις 27 Απριλίου.

Γράφει η Άννα Σαματά…

Οι περισσότεροι έχουμε εκλάβει την καραντίνα ως καταναγκαστικά έργα! Λες και μας κάνουν βασανιστήρια ή μας αναγκάζουν να δουλεύουμε χωρίς όριο. Στην τελική, τι μας ζητήθηκε! Αυτό που απαιτούσαμε και για το οποίο παραπονιόμασταν οι περισσότεροι εδώ και χρόνια: να έχουμε ελεύθερο χρόνο για εμάς τους ίδιους, να περάσουμε εποικοδομητικό χρόνο με την οικογένειά μας, με τους ανθρώπους μας, να βρούμε χρόνο να μιλήσουμε με ανθρώπους που βρίσκονται ακόμα και χιλιόμετρα μακρυά και που, μέχρι σήμερα, τα ωράριά μας δεν το επέτρεπαν.

candia

Για την πλειοψηφία του πληθυσμού, όσους δηλαδή δεν εργάζονται και μπορούν να τηρήσουν αυτή την καραντίνα, αυτές οι έξι εβδομάδες είναι πραγματικά ένας τρόπος να ξεκουραστούν, να απολαύσουν τη διαμονή στο σπίτι, να μείνουν με τον εαυτό τους, να τον γνωρίσουν, να διαλογιστούν σχετικά με το τι έχει αξία εν τέλει σε αυτή τη ζωή και να μάθουν νέες δεξιότητες που δε γνώριζαν ότι ήδη κατείχαν (αν έχετε στερέψει από ιδέες, μπορώ να σας βοηθήσω σε προσωπικό μήνυμα για δεξιότητες που ανακάλυψα και έμεινα άναυδη).

Αντί να το αξιοποιήσουμε, όμως, εμείς τι κάνουμε; Παραπονιόμαστε που πρέπει να μείνουμε σπίτι! Κατηγορούμε την κυβέρνηση που μας αναγκάζει να περάσουμε χρόνο με την ίδια την οικογένειά μας που -στην πλειοψηφία των περιπτώσεων- εμείς οι ίδιοι την επιλέξαμε, την αγαπήσαμε και αποφασίσαμε να μοιραστούμε μαζί της το πολυτιμότερο δώρο που μας έχει δοθεί, τη μία και μοναδική ζωή που έχουμε (αυτό από κάποιους είναι προς συζήτηση. Ευκαιρία να αναλυθεί και αυτό τώρα που έχουμε χρόνο για φιλοσοφικές συζητήσεις).

Δε λέω, είναι αρκετά περιοριστικό να μην μπορείς να κυκλοφορήσεις τις ώρες που θέλεις στα μέρη που θέλεις, να γυμναστείς με τον τρόπο που θέλεις, να εκκλησιαστείς εάν θέλεις και να συγχρωτιστείς με τους ανθρώπους που θέλεις. Όμως, βρισκόμαστε σε καραντίνα για λόγους προστασίας της υγείας μας, της υγείας των συνανθρώπων μας και κυρίως του Εθνικού Συστήματος Υγείας (τεράστια συζήτηση κι αυτή). Μπορούμε σίγουρα να βρούμε αντίστοιχους τρόπους σωματικής άσκησης, εσωτερικής προσευχής και επικοινωνίας με αυτούς που πραγματικά επιθυμούμε. Η καραντίνα είναι άλλωστε μια τέλεια ευκαιρία να αποφύγουμε όλους αυτούς που είπαμε  και προσποιηθήκαμε ότι εννοούμε το περίφημο “ε, και μη χανόμαστε”!

Καθημερινά, στις 6μμ ακούμε την ενημέρωση του κυρίου Τσιόδρα που μετράει εκατομμύρια κρούσματα παγκοσμίως εξαιτίας αυτής της πανδημίας, παραθέτει αριθμό νεκρών παγκοσμίως και φυσικά κρούσματα και θανάτους στη μικρή μας Ελλαδίτσα.

Βέβαια, όλο αυτό δε μας συγκινεί ιδιαιτέρως. Άλλωστε, στο πίσω μέρος του μυαλού μας (όχι και πολύ πίσω βέβαια, αντιθέτως, κάπου στο μετωπιαίο λοβό, όπου γίνεται η επεξεργασία της σκέψης) ο καθένας έχει τη δική του θεωρία σχετικά με αυτό τον κορωνοϊό ή κορωναϊό.

Βλέπετε, εδώ στην Ελλάδα, με την πλουσιότατη γλώσσα μας, δεν μπορούμε καν να συμφωνήσουμε στο ποια είναι η σωστή ορολογία του ιού. Γλωσσολογικά να σας πω (τι τα φάγαμε τα χρόνια μας στα έδρανα για να πάρουμε τα πτυχία!) ότι ο σωστός όρος είναι κορωνΟϊός (γλωσσολογική ανάλυση σε προσωπικό μήνυμα).

Εξηγείστε μου έναν λόγο που επιλέγουμε να βρίσκουμε χίλιους τρόπους και άλλους χίλιους λόγους να αντιπαρατιθέμεθα, να ψάχνουμε και να επικεντρωνόμαστε σε αυτά που μας χωρίζουν. Υπάρχουν τόσοι όμορφοι τρόποι να χρησιμοποιήσουμε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να έρθουμε πιο κοντά, για να πάρουμε ιδέες ο ένας από τον άλλον για μια πιο εποικοδομητική καραντίνα και αντ’ αυτού εμείς τα χρησιμοποιούμε για να έρθουμε σε αντιπαράθεση για το οτιδήποτε μείζον ή έλασσον ζήτημα!

Μερικά παραδείγματα που δείχνουν ότι ορισμένοι δε θα βάλουν μυαλό ό,τι κι αν συμβαίνει γύρω μας: α) η ωραιότατη πρωτοβουλία του Δήμου Χανίων να παίζεται μουσική στα μεγάφωνα της πόλης για να την ακούν όσοι (λίγοι) κυκλοφορούν ή ακόμα και οι αστυνομικοί. Αμέσως βρέθηκαν οι πρώτοι που, κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια, μίλησαν για το κόστος υλοποίησης και το ποιοι θα “οικονομήσουν” κρυφά. Δεν έψαξαν πρωτίστως ή δε ρώτησαν για να ενημερωθούν ότι η προσπάθεια αυτή γίνεται καθαρά εθελοντικά και με μηδενικό κόστος, β) κάποιοι τόσο πωρωμένοι με τις κομματικές ταυτότητες που μετρούν αριθμό νεκρών και εύχονται ο αριθμός των νεκρών από τον κορωνοϊό να ξεπεράσει τον αντίστοιχο από τις πυρκαϊές στο Μάτι και τις πλημμύρες στη Μάντρα, για τις οποίες κατηγορήθηκε για ανευθυνότητα η προηγούμενη κυβέρνηση. Και το χειρότερο; Ότι κάποιοι πράγματι τις “βγάζουν και τις μετράνε”…τις ευθύνες και μπαίνουν στην ακριβώς ίδια διαδικασία με τους πρώτους. Καμία σωτηρία…, γ) η πολύ έξυπνη κίνηση κάποιων που κυκλοφορούν με μηχανές χωρίς να φορούν κράνος αλλά πάντα με μάσκα και γάντια! Μάλλον η κυβέρνηση πρέπει να κάνει καμπάνια με το Σπύρο Παπαδόπουλο και για την οδική ασφάλεια…

Έλεγα, λοιπόν, ότι αυτή η καραντίνα ήλπιζα να μας βγάλει τα θετικά στοιχεία του εαυτού μας προς τα έξω. Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι έχουμε περάσει τουλάχιστον μία πάρα πολύ δύσκολη περίοδο στη ζωή μας που μας έχει κάνει να εκτιμήσουμε το τι πραγματικά έχει αξία. Είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι από εσάς που έχετε περάσει μια τέτοια εμπειρία, έχετε κατορθώσει να αξιολογήσετε τη ζωή με εντελώς διαφορετικό τρόπο, να ορίσετε τι θα πει “πραγματικό πρόβλημα” και να δείτε τη ζωή από μιαν άλλη οπτική γωνία οπότε η συγκεκριμένη πανδημία είναι βούτυρο στο ψωμί σας και μπορείτε να δείτε και τα θετικά της ιστορίας.

Το πιστεύω ότι, για όσους δεν έχουν περάσει άλλη μεγαλύτερη “δυσκολία” από αυτή την καραντίνα, τώρα είναι ευκαιρία να αλλάξουν τρόπο σκέψης. Σήμερα είναι η ευκαιρία μας να επιλέξουμε αν θέλουμε να αφήσουμε ένα θετικό αποτύπωμα σε αυτό τον κόσμο που, ένα είναι σίγουρο, όλοι θα εγκαταλείψουμε μία μέρα, άλλοι πιο σύντομα και άλλοι αργότερα.

Ας σκεφτόμαστε θετικά! Ό,τι γίνεται είναι για το καλό μας και -πού θα πάει- θα περάσει!

Ακόμα και αν κρύβονται από πίσω θεωρίες συνομωσίας, ένα είναι σίγουρο: δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι ακριβώς συνέβη κάποτε σε μια νυχτερίδα ή ένα παγκολίνο στην Κίνα και ένα είναι ακόμα πιο σίγουρο: δεν μπορούμε να το αλλάξουμε!

Ας το δεχτούμε, λοιπόν, ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε αυτούς που κυβερνούν τον κόσμο, ας συνετιστούμε, ας γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, ας επωφεληθούμε από αυτή την καραντίνα, ας αξιοποιήσουμε κάθε ημέρα που μας δίνεται με την οικογένεια και τους ανθρώπους που αγαπάμε και ας αλλάξουμε μυαλά όσο είναι ακόμα νωρίς ώστε να είμαστε προετοιμασμένοι για την επόμενη πιθανή δυσκολία που θα αντιμετωπίσουμε.

Αν όχι τώρα, πότε…;