Γιάννης Νταγκουνάκης: Ο Σελινιώτης «Άτλαντας» λέει «είμαι αθλητής από τα γεννοφάσκια μου»!

Είναι κατά τεκμήριο ένας από τους πιο δυνατούς ανθρώπους του πλανήτη. Η δύναμη του, τον έχει κάνει να ξεχωρίζει τα τελευταία χρόνια, σε δύο από τα πιο «βαριά και… ασήκωτα» αθλήματα, την άρση βαρών και το δυναμικό τρίαθλο. Ο Χανιώτης «Άτλαντας» όπως τον αποκαλούν, Γιάννης Νταγκουνάκης, σ’ ένα διάλυμα από τις πολλές αγωνιστικές του υποχρεώσεις αυτή την περίοδο, μας μιλάει για την αθλητική του πορεία αλλά και για τη ζωή του. Ούτως ή άλλως όπως ο ίδιος δηλώνει, όλες οι επιλογές του εδώ και πολλά χρόνια, γίνονται με γνώμονα αποκλειστικά και μόνο τον αθλητισμό, για την ακρίβεια τον πρωταθλητισμό!

Εν ώρα προπόνησης στο γυμναστήριο Atlas…

Τι σημαίνει για εσένα η λέξη αθλητισμός μετά από όλα αυτά τα χρόνια που δραστηριοποίηση στο χώρο…;

Πρωταθλητισμός… Για εμένα αποτελεί ένα ψυχαναγκασμό, μια ανάγκη να αποδείξω στον εαυτό μου και στους άλλους κάτι που ξεπερνά το μέσο όρο. Ένας τρόπος ζωής που καλλιεργεί την πειθαρχία και την αναγκαία στην εποχή μας σκλήρυνση του χαρακτήρα.. Τη δημιουργία ενός κοινωνικού προτύπου που οι βασικοί πυλώνες του είναι : προπόνηση , πειθαρχεια,οικογενεια και φυσικά ατσάλινος χαρακτήρας..

«Φυσικά η χρήση βοηθημάτων υπάρχει παντού στις μέρες μας.. Από μια απλή αντιβίωση που θα πάρουμε στο κρύωμα έως τη χημικοθεραπεία που θα κάνει ένας καρκινοπαθής . Το θέμα είναι άλλο και θα πρέπει να απαντηθεί με μια πλατωνική ερώτηση: Άραγε αυτός που ‘’δεν’’ έχει γνώση , μπορεί να έχει άποψη;»

Πως αποφάσισες τελικά να δραστηριοποιηθείς επαγγελματικά με τη γυμναστική με δεδομένο πως οι σπουδές σου κινούνται σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση;

Είμαι αθλητής από τα γεννοφάσκια μου. Η ζωή μου και οι επιλογές μου έγιναν όλες για να ευνοηθεί όσο γίνεται η αθλητική μου πορεία. Οι σπουδές μου στο παιδαγωγικό τμήμα ήταν μια επιλογή τελευταίας στιγμής που όμως τελικά αποδείχτηκε ότι ευνόησε εμένα αλλά και τους μαθητές  της σημερινής εποχής που δυστυχώς έχουν γαλουχηθεί σε ένα περιβάλλον απειθαρχείς , ευκολίας και φυσικά ανούσιας διασκέδασης . Τώρα όσον αφορά την πρόσφορα μου στο σύλλογο μου..  Βλέποντας τον κόσμο να κυνηγά  την αισθητική του ειδώλου και μόνο, σκέφτηκα ότι θα ήταν διαφορετικό  να αισθανθούν ότι κυνηγάνε κάτι πιο ουσιώδες όπως την ανάπτυξη της φυσικής κατάστασης και της δύναμης, μέσα σε ένα ωραίο περιβάλλον όπως αυτό του συλλόγου. Και  είχα δίκιο.., ολοένα και περισσότεροι θέλουν να μάθουν να γυμνάζονται σαν αθλητές, όλοι όμως, ανεξαρτήτως επιπέδου βάρους και φυσικής κατάστασης. Η ‘’σωστη’’γυμναστικη δε θα πρέπει να αποτελεί είδος πολυτελείας για κανέναν.

Σαρώνει σχεδόν τα πάντα όταν κατεβαίνει σε αγώνες τόσο εντός όσο κι εκτός ελληνικών συνόρων

Περί…ντόπας και αναβολικών!

Πόσο διαδομένο είναι το αγώνισμα του δυναμικού τριάθλου στο οποίο τα τελευταία χρόνια που εισαι”πρωταγωνίστης”;

Το δυναμικό τριαθλο είναι ένα αγώνισμα που αποτελείται από τρεις κινήσεις με σκοπό την ανάδειξη της μεγίστης δύναμης καθώς οι κινήσεις αυτές έχουν το μεγαλύτερο προσομοιωτικο αντίκρισμα στην καθημερινή ζωή. Δεν είναι κάτι καινούριο.. Ήδη από τα παλιά χρόνια, τη  δεκαετία 40’,  οι κινήσεις αυτές αποτελούσαν βασικές ασκήσεις ενδυνάμωσης σε όλα τα αθλήματα… Τα τελευταία χρόνια απλά έχει έρθει στο προσκήνιο έχοντας μάλιστα τρομερό αντίκρισμα καθώς οι ασκήσεις αυτές διδάσκονταν ( με μέτριο έως χάλια τρόπο) στα συμβατικά γυμναστήρια. Πλέον οι ασκήσεις αυτές χρησιμοποιούνται από όλους τους αθλητές και έχουν τρομερή σημασία στην προετοιμασία τους.

Τι απαντάς σε όλους αυτούς που υποστηρίζουν πως ο χώρος σου, έχει πολλά “παρελκόμενα”, χρήση αναβολικών κτλ..;

Φυσικά η χρήση βοηθημάτων υπάρχει παντού στις μέρες μας.. Από μια απλή αντιβίωση που θα πάρουμε στο κρύωμα έως τη χημικοθεραπεία που θα κάνει ένας καρκινοπαθής . Το θέμα είναι άλλο και θα πρέπει να απαντηθεί με μια πλατωνική ερώτηση: Άραγε αυτός που ‘’δεν’’ έχει γνώση , μπορεί να έχει άποψη;’’ Τα παρελκόμενα υπάρχουν παντού όπως και οι βωμολοχιες..Η σωστή επιμόρφωση και παιδεία θα οδηγήσει στις σωστές αποφάσεις του καθ’ αυτού αθλητή… Φυσικά είναι επιλογή του κάθε ανθρώπου να καταναλώνει ποσότητες αλκοόλ και άχρηστων τροφών..τα όποια κρύβουν ουσίες μέσα τους πολύ χειρότερες από το κάθε παρελκόμενο.. άρα για τι μιλάμε;;

«Στο Σέλινο ερχόμουν πιο κοντά με τους γονείς μου κι έμαθα να εκτιμώ τα πιο απλά πράγματα όπως την ξαστεριά και το ψωμόλαδο»

Θέλει δύναμη υπομονή και όρεξη! Ούτε καν… παπούτσια

Ποια χαρακτηριστικά πρέπει να διαθέτει κάποιος – πέραν της δύναμης- για να ασχοληθεί με το αγώνισμα αυτό;

Μόνο δύναμη χαρακτήρα, θέληση, υπομονή και όρεξη. Ούτε καν παπούτσια… Κι αυτό ισχύει για όλα τα αθλήματα που σχετίζονται (άρση βαρών, κροσφιτ) κτλ κτλ…

«Πρωταθλητισμός… Για εμένα αποτελεί ένα ψυχαναγκασμό, μια ανάγκη να αποδείξω στον εαυτό μου και στους άλλους κάτι που ξεπερνά το μέσο όρο. Ένας τρόπος ζωής που καλλιεργεί την πειθαρχία και την αναγκαία στην εποχή μας σκλήρυνση του χαρακτήρα»

Ποια είναι η ιδανική ηλικία για να ξεκινήσει κάποιος και σα ποιες περιπτώσεις αυτό είναι απαγορευτικό;

Η Ιδανική ηλικία δεν έχει να κάνει τόσο με τη σωματική ανάπτυξη ενός παιδιού καθώς όλες οι προπονήσεις προσαρμόζονται σε όλα τα δεδομένα.. Η ιδανική ηλικία είναι αυτή που ένας άνθρωπος θα έχει όρεξη, θα είναι συνεπής σε τυχόν μαθητικές υποχρεώσεις του ή σε άλλες που θα καθορίσουν την πορεία του.. Για να απαντήσω  κάπως ενδεικτικά να πω τα 13 έτη.

Γυμναστική, καθημερινή προπόνηση, διατροφή, ποια είναι   η… ιδανική συνταγή. Μπορούν όλοι να γίνουν όλοι… πρωταθλητές;

Ναι απλά άλλοι μπορούν πιο εύκολα και άλλοι μπορούν πιο δύσκολα

Με τον Ομοσπονδιακό προπονητή της Ελληνικής Άρσης Βαρών Χρήστο Καμαριανάκη

Γιατί δεν συνέχισες στην άρση βαρών και μεταπήδησες στο τρίαθλο. Η εκκίνηση του κι εκεί, περιελάμβανε σημαντικές διακρίσεις…

Συνεχίζω ακόμα την άρση βαρών και αγωνιστικά και προπονητικά.. Δυστυχώς λόγω οικονομικών συγκυριών, η ομοσπονδία διοργανώνει περιορισμένους αριθμητικά αγώνες.

Τι θ’ άλλαζες στη μέχρι σήμερα προσωπική αθλητική σου διαδρομή;

Τιποτα..ισως λίγο περισσότερο χρόνο με τους γονείς μου και  ίσως λίγες περισσότερες γυναίκες δε θα έβλαπταν.

«Δεν θ’ άλλαζα τίποτα! Ίσως ήθελα λίγο περισσότερο χρόνο με τους γονείς μου και ίσως λίγες περισσότερες γυναίκες δε θα έβλαπταν»

Το «Σέλινο» μου θυμίζει…

Έχεις από πολύ μικρό παιδί μνήμες από το Σέλινο, κατάγεσαι από το Κοντό Κυνήγι και όλα σου τα παιδικά χρόνια, ακόμη και σήμερα, η διαδρομή σου εμπεριέχει πολλές “στιγμές” εκεί… Τι θυμάσαι…

Γιαγιά , πάππου, ξεκούραση από προπονήσεις και διαβάσματα, αγροτικές εργασίες.. Ερχόμουν πιο κοντά με τους γονείς μου κι έμαθα να εκτιμώ τα πιο απλά πράγματα όπως την ξαστεριά και το ψωμόλαδο.