Γιάννης Λιονάκης: Το «μέλλον» της Κρητικής μουσικής «σβήνει» στην άσφαλτο… Σε 3 χρόνια χάσαμε 7 νέους καλλιτέχνες!

Είναι από αυτούς που όχι μόνο δικαιούνται αλλά και οφείλουν να ομιλούν, διότι γνωρίζει – όσο ελάχιστοι – στην Κρήτη, τη σημαίνει η «μάστιγα» των τροχαίων δυστυχημάτων. «Εξοικειωθήκαμε με τον τροχαίο θάνατο», λέει αφοπλιστικά ο Πρόεδρος του Ε.ΣΥ.ΠΡΟ.Τ.Α (Εθελοντικού Συλλόγου Πρόληψης Τροχαίων Ατυχημάτων) Γιάννης Λιονάκης, «δείχνοντας» μας τις αιτίες που ουσιαστικά μια Κρήτη «σβήνει» στην άσφαλτο κι εμείς απλά παρακολουθούμε το… χορό του θανάτου, «γλεντώντας» τον με κούπες και δόσεις υπέρμετρης – τσάμπα – μαγκιάς…

Γιατί όλα αυτά τα χρόνια παρατηρούμε απλά τους αριθμούς, διαπιστώνουμε τις πιθανές αιτίες αλλά η μακάβρια λίστα, διαρκώς μεγαλώνει… ; Ας μη συμπεριλάβουμε σε αυτή τη φάση της κουβέντας μας, την ευθύνη της πολιτείας γιατί θ’ αναφερθούμε εκτενώς στη συνέχεια…

Γιατί πολύ απλά εξοικειωθήκαμε με την έννοια του τροχαίου θανάτου. Αυτό είναι ένα γεγονός που χαρακτηρίζει λαούς με υποβαθμισμένο πολιτισμό και κουλτούρα. Επίσης θα έλεγα ότι είναι πολύ σημαντικό γεγονός το ότι όλες οι προσπάθειες που έγιναν τα τελευταία χρόνια ήταν μεμονωμένες και αποσπασματικές χωρίς συνέχεια.

«Γυρισμένες πλάτες, παλαμάκια, κούπες, ουίσκι, απαιτήσεις και παραγγελίες, κάνουν τον καλλιτέχνη να βρίσκεται σε έναν άλλο κόσμο. Με αυτά – προσθέστε και την κούραση – μπαίνει στο δρόμο και τα αποτελέσματα είναι τα τραγικά»

Κεφάλαιο “Κούπες”: ένα θανατηφόρο όπλο που κυκλοφορεί ελεύθερα και χωρίς άδεια χρήσης…

Είναι η τραγικότερη συνήθεια της «Καπετανιάς» της ψεύτικης Κρητικής  μαγκιάς. Δεν είναι δυνατόν στις μέρες μας να υποχρεώνεις κάποιον να κάνει κάτι που πολύ απλά δεν το θέλει και τον καταστρέφει. Η επιβολή ετσιθελικά της στρεβλής και ηλίθιας κουλτούρας μας στον άλλον, χαρακτηρίζει μόνο υποβαθμισμένους λαούς. Είναι επίσης τραγικό να αδυνατεί κάποιος που δεν θέλει να παρακολουθήσει αυτή την ηλιθιότητα ,να φοβάται και να προσβάλλεται γι’ αυτό. Ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι όταν ένα ποτήρι κρασί είναι επικίνδυνο, πόσο επικίνδυνο είναι να κατεβάζεις κούπες.

 Γιατί οι Κρητικοί δε λένε να “ταρακουνηθούν” ενώ το αίμα τους «βάφει» την άσφαλτο…

Αυτή είναι η ολοκλήρωση της δυστυχίας. Να έχεις το πρόβλημα σου, να έχεις το θέμα σου, και να μη σε βαραίνει τραγικά. Να θεωρείς πως μπορείς να συνεχίσεις να πορεύεσαι μέσα στην τραγική δυστυχία σου με απίστευτη ηλιθιότητα. Αυτό μόνο σαν ξεπεσμός και κατάντια μπορεί να χαρακτηριστεί.

Οι «κούπες» και οι νέοι Κρητικοί «μάγκες»!

Το Κρητικό πεντάγραμμο, την ίδια στιγμή που “ανθίζει” καλλιτεχνικά, αποδεκατίζεται. Η “επιστροφή” μετά από το μεροκάματο, θυμίζει σχεδόν “αποστολή αυτοκτονίας” για τους εν λόγω επαγγελματίες…

Αυτό που σας είπα παραπάνω. Γυρισμένες πλάτες, παλαμάκια, κούπες, ουίσκι, απαιτήσεις και παραγγελίες, κάνουν τον καλλιτέχνη να βρίσκεται σε έναν άλλο κόσμο. Με αυτά – προσθέστε και την κούραση – μπαίνει στο δρόμο και τα αποτελέσματα είναι τα τραγικά που σας περιέγραψα παραπάνω.

Τα τελευταία τρία μόνο χρόνια εφτά νέα παιδιά καλλιτέχνες Κρητικοί έχουν χάσει τη ζωή τους στο δρόμο σε τροχαίο.

«Βαυκαλισμένοι  από χρήματα, τσάρτερς, γυναίκες, μπαρ, ξενοδοχεία, Τζιπαρες, ξενύχτια… Πιστέψαμε ότι αυτά είναι η ευτυχία του κρητικού»

Δώστε μας τα στοιχεία της τελευταίας δεκαετίας. Το χρονικό διάστημα δηλαδή που η Κρητική μουσική γνώρισε μεγάλη “κινητικότητα” και τα γλέντια άλλαξαν ουσιαστικά χαρακτήρα…

Τα τελευταία τρία μόνο χρόνια εφτά νέα παιδιά καλλιτέχνες Κρητικοί έχουν χάσει τη ζωή τους στο δρόμο σε τροχαίο. Τα υψωμένα κορμιά μπροστά στους οργανοπαίχτες, τα υψωμένα ποτήρια με το ουίσκι, τα γεμάτα μπουκάλια με ουίσκι, οι γεμάτες κούπες με κρασιά – που γίνονται  υποχρέωση για τον καλλιτέχνη – είναι ένα επίσης τραγικό γεγονός. Οι γυρισμένες πλάτες στον κόσμο και οι υποχρέωση των καλλιτεχνών να ανταποκριθούν υποχρεωτικά στις απαιτήσεις του νέου κρητικού μάγκα είναι – και αυτή –  μια τραγική κατάσταση που δεν ταιριάζει στην Κρητική λαϊκή μουσική παράδοση.

Ο ΒΟΑΚ είναι η ντροπή και η κατάρα της Κρήτης…

Η πολιτεία πρέπει να καθιερώσει σαν μάθημα σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης το θέμα της αποφυγής των τροχαίων και της οδικής ασφάλειας

Γιατί ο Κρητικός πλέον δεν σοκάρεται  με αυτό τον ακήρυχτο πόλεμο…;

Μα όταν κάθε οικογένεια, καθένας από μας έχει έναν φίλο, γνωστό, συγγενή που έχει χάσει τη ζωή του στο δρόμο, δυστυχώς έχουμε αρχίσει να το θεωρούμε σαν ένα φυσιολογικό, απόλυτο φυσικό γεγονός ,αυτή είναι η τραγικότητα μας. Η εξοικείωση με το τροχαίο θάνατο. Τι τραγικότερο αλήθεια!

«Ας αποφασίσουμε τι θέλουμε. Θέλουμε δρόμο αξιοπρεπή, σοβαρό, σύγχρονο και να μη σκοτώνονται τα παιδιά μας ή να συνεχίσει η σημερινή κατάντια; Το μόνο διαμέρισμα στην Ελλάδα που δεν έχει σύγχρονο αυτοκινητόδρομο είναι αυτό της Κρήτης

Κεφάλαιο Πολιτεία (μερίδιο ευθύνης): Μπορεί η Κρήτη ν’ αποκτήσει ένα ασφαλές οδικό δίκτυο; Βλέπουμε πως εδώ και πολλά χρόνια, οι όποιες προσπάθειες γίνονται,  βρίσκουν τελικά απέναντι τους τείχη…

Η πραγματικότητα είναι ότι δεν έχουν γίνει δυστυχώς οι προσπάθειες που πρέπει. Βαυκαλισμένοι  από χρήματα, τσάρτερς, γυναίκες, Μπαρ, ξενοδοχεία, Τζιπαρες, ξενύχτια… Πιστέψαμε ότι αυτά είναι η ευτυχία του κρητικού. Δυστυχώς δεν καταλάβαμε ότι όλα πάνε μπροστά, και ότι σε λίγο η πραγματικότητα θα μας έχει αφήσει πάρα πολύ πίσω. Θέλω απλά να παρατηρήσω αναφορικά με το βόρειο οδικό άξονα ,που είναι η καρδιά του προβλήματος ,ότι για να γίνει ένας σύγχρονος αυτοκινητόδρομος μήκους 300 χιλιομέτρων θα απαιτηθούν τουλάχιστον 15 με 20 χρόνια από τη στιγμή που θα πέσουν υπογραφές και θα ξεκινήσει η πρώτη μπουλντόζα να δουλεύει. Και βέβαια να τονίσω ότι χωρίς ανταπόδοση ,επειδή χρήματα δεν υπάρχουν, δρόμος χωρίς διόδια δηλαδή, κατά την εκτίμησή μου είναι αδύνατον να λειτουργήσει ποτέ. Ας αποφασίσουμε λοιπόν τι θέλουμε. Θέλουμε δρόμο αξιοπρεπή, σοβαρό, σύγχρονο και να μη σκοτώνονται τα παιδιά μας ή να συνεχίσει η σημερινή κατάντια; Το μόνο διαμέρισμα στην Ελλάδα που δεν έχει σύγχρονο αυτοκινητόδρομο είναι αυτό της Κρήτης. Ο Βόρειος Οδικός Άξονας είναι η κατάρα και η ντροπή  μαζί του νησιού μας.

Όλοι οι λαοί που έφτιαξαν τα αποτελέσματα των τροχαίων, λειτούργησαν από το μαιευτήριο. Από κει πρέπει να ξεκινά η εκπαίδευση των παιδιών μας.

Η εκπαιδευτική κοινότητα σίγουρα είναι ο ένας πυλώνας που μπορεί να βοηθήσει στο να βγαίνουν στην κοινωνία περισσότερο ενημερωμένοι – πάνω σε θέματα οδηγικής παιδείας- πολίτες. Γιατί «αδρανεί»;

Προφανώς η εκπαίδευση, η παιδεία ,είναι ένα βασικό συστατικό του πολιτισμού της κουλτούρας ενός λαού.  Αυτό όμως που πρέπει να αναγνωρίσουμε  κατά κύριο λόγο και που συμβαίνει, είναι  να ασχολούμαστε με πάρα πολλά άλλα πράγματα και όχι τόσο πολύ με το θέμα των τροχαίων συμβάντων.  Όλοι οι λαοί που έφτιαξαν τα αποτελέσματα των τροχαίων, λειτούργησαν από το μαιευτήριο. Από κει πρέπει να ξεκινά η εκπαίδευση των παιδιών μας. Είναι όμως τραγικό να μιλάς στα παιδιά, και όταν βγαίνουν έξω και πάνε σπίτι ή τα παίρνει ο γονιός από το σχολείο ,να τα βάζει μέσα στο αυτοκίνητο και να μη φοράνε ζώνη ,να τον βλέπουν να καπνίζει ,να χειρονομεί ,να μη σταματάει στις διαβάσεις, να περνάει με κόκκινο.  Αντιλαμβάνεστε ποια είναι η σύγχυση τότε του παιδιού. Πολλές φορές θεωρεί ότι το σωστό είναι αυτό που κάνει ο γονιός του και όχι αυτό που λέει η εκπαίδευση ο δάσκαλος  εκπαιδευτής του. Η πολιτεία πρέπει να καθιερώσει σαν μάθημα σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης το θέμα της αποφυγής των τροχαίων και της οδικής ασφάλειας.

ΒΟΑΚ: Για να γίνει ένας σύγχρονος αυτοκινητόδρομος μήκους 300 χιλιομέτρων θα απαιτηθούν τουλάχιστον 15 με 20 χρόνια από τη στιγμή που θα πέσουν υπογραφές και θα ξεκινήσει η πρώτη μπουλντόζα να δουλεύει.

Πως μπορεί να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο των τροχαίων, λαμβάνοντας υπόψιν μας όλες τις παραπάνω παραμέτρους – ιδιαιτερότητες..;

Θέλει γενναία προσπάθεια. Να αποφασίσουμε ότι είναι ένα μείζον κοινωνικό ζήτημα και σαν τέτοιο  να το αντιμετωπίσουμε. Αυτό σημαίνει εκπαίδευση από το νηπιαγωγείο. Επανεκπαίδευση όλων των οδηγών. Αλλαγή των εκπαιδευτικών διαδικασιών απόκτησης διπλώματος. Αλλαγή των εξετάσεων. Δια βίου εκπαίδευση των αστυνομικών. Βελτίωση της αστυνόμευσης και της απόδοσης τους. Έλεγχος αυστηρός της χρήσης  κράνους, ζώνης ,κινητού ,μέθης.  Δημιουργία μικρών δομών σε κάθε πόλη σε κάθε χωριό σε κάθε ομάδα πολιτών κοιτίδα που θα ασχολείται με την οδική ασφάλεια και την προαγωγή της. Και κυρίως ενασχόλησή όλων με αυτό το φοβερό ζήτημα σε όλη μας τη ζωή. Να καταλάβουμε ότι χρειάζεται να αγαπήσουμε τον εαυτό μας να αγαπήσουμε τους δικούς μας, να δείξουμε όλοι τον αυτοσεβασμό που επιβάλλεται να έχουμε.

Το μόνο διαμέρισμα στην Ελλάδα που δεν έχει σύγχρονο αυτοκινητόδρομο είναι αυτό της Κρήτης.

 

 

 

 

 

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

18 − 3 =