Για να παραμείνει η Ελλάδα ψηλά, επιβάλλεται να κρατήσουμε τον «Ελληνάρα» σε καραντίνα!

 

Η «προσωπική ευθύνη» παραμένει ο «πρωταγωνιστής» των εξελίξεων…

Του… Δια Κρητικού

candia

Μετά από ενάμιση περίπου μήνα που διήρκησε ο καραντίνα λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού, στην αντιμετώπιση της οποίας η Ελλάδα κατέγραψε ομολογουμένως εντυπωσιακά αποτελέσματα, κοινωνία αλλά και πραγματική οικονομία, επιχειρούν αυτή την περίοδο την επιστροφή τους στην «κανονικότητα», σε μια καθημερινότητα ωστόσο, που σε τίποτα δεν θυμίζει την πρότερη κατάσταση. Αυτό, καλό θα είναι να συνειδητοποιήσουμε  όλοι τάχιστα, προκειμένου η προσαρμογή μας, να μην καθυστερήσει, με ότι κίνδυνο ένα τέτοιο ενδεχόμενο ελλοχεύει.

Επιστροφή στην «κανονικότητα» αλλά σε μια καθημερινότητα, εντελώς διαφορετική!

Στην κοινωνία τίποτα δεν θυμίζει όλα όσα είχαμε μάθει – συνηθίσει, πριν μπει στο λεξιλόγιο μας, ο… κορωνοϊός. Από το απλό, που έχει να κάνει με την χειραψία και τον αυθόρμητο εναγκαλισμό μέχρι τα σχολεία, τον τρόπο διεξαγωγής της εκπαιδευτικής διαδικασίας και μια σειρά από άλλα πράγματα, που καλούμαστε να προσαρμόσουμε στην καθημερινότητα μας, ίσως μέχρι πρότινος «ξένα» σε πολλούς εμάς. Αναγκαία όμως τώρα…

«Είναι η ώρα να κρατήσουμε τον «Έλληνα» ψηλά, εκεί που τον σηκώσαμε, και… να μείνει σπίτι ο Ελληνάρας. Να τον κρατήσουμε σε αυστηρή καραντίνα»

Πολλές συζητήσεις γίνονται, ακόμη περισσότερα είναι τα σενάρια που ακούγονται, την αλήθεια όμως, για το τι προκάλεσε την πανδημία, στην καλύτερη περίπτωση, θα την μάθουμε κάπου πολύ παρακάτω, στην χειρότερη, δεν θα την μάθουμε ποτέ. Το κρίσιμο σημείο όμως είναι να διαχειριστούμε αυτό τον αόρατο – έτσι εξακολουθεί να είναι ακόμη, ας μη γελιόμαστε – εχθρό της ανθρωπότητας, τον ιό που σκόρπισε το θάνατο σε όλη την υφήλιο, σε ένα Παγκόσμιο Πόλεμο, που μπορεί ποτέ επισήμως να μην κηρύχθηκε, αλλά εξακολουθεί να μαίνεται από τη μια μέχρι την άλλη άκρη του Πλανήτη, με χιλιάδες νεκρούς και σκοτωμένες οικονομίες, που πολύ δύσκολα θα βρουν τη «δύναμη» ν΄ αντιδράσουν.

Κλασσικές υπερδυνάμεις, όπως η οικονομία των Η.Π.Α.  είδαν τις οικονομίες τους να εξαϋλώνονται στη «μάχη» με τον αόρατο ιό, ενώ οι τοπικές – πραγματικές οικονομίες, δύσκολα θα βγουν από τον γύψο στον οποίον έχουν εισέλθει από το γενικευμένο lockdown

Οι οικονομίες ξεπέρασαν τα όρια τους και δύσκολα θα βγουν από τον «γύψο»

Στην οικονομία λοιπόν, είναι το άλλο μεγάλο «στοίχημα» της επόμενης ημέρας, αν συμφωνήσουμε πως το κοινωνικό κομμάτι, είναι το έτερο σκέλος που συμπληρώνει την εξίσωση, με άγνωστο «Χ» – για να χρησιμοποιήσουμε και μαθηματικούς όρους, τον «υγειονομικό» παράγοντα. Οι οικονομίες των κρατών, αλλά και οι τοπικές, ξεπέρασαν στη συντριπτική τους πλειοψηφία,  τα «όρια» αντοχής τους. Κλασσικές υπερδυνάμεις, όπως η οικονομία των Η.Π.Α.  είδαν τις οικονομίες τους να εξαϋλώνονται στη «μάχη» με τον αόρατο ιό, ενώ οι τοπικές – πραγματικές οικονομίες, δύσκολα θα βγουν από τον γύψο στον οποίον έχουν εισέλθει από το γενικευμένο lockdown. Δεδομένο επίσης θα  πρέπει να θεωρείται  και το ότι το μέλλον ενός εξωπραγματικά τεράστιου ποσοστού των υφιστάμενων επιχειρήσεων, δύσκολα θα καταφέρει να επιβιώσει τους επόμενους μήνες.

 

 

Μοναδική σταθερά, η προσωπική ευθύνη…

Σε όλα αυτά τα «γενικά» ένας και μόνο παράγοντας παραμένει σταθερός, από την πρώτη ημέρα που ξέσπασε η πανδημία μέχρι και έως ότου τελικά, επιστημονικά, αντιμετωπιστεί: η προσωπική ευθύνη. Η ευθύνη δηλαδή που αντιστοιχεί στον καθ΄ έναν από εμάς προσωπικά, μια ευθύνη που δεν «μεταβιβάζεται» και δεν απαλλάσσεται κάποιος εύκολα από αυτήν. Πρέπει να συνηθίσουμε να πορευόμαστε μαζί της, δίπλα δίπλα, για να μην επιστρέψουμε κάπου παρακάτω στο «σημείο μηδέν», να μην αναγκαστούμε δηλαδή να γίνουμε ξανά, στο ίδιο έργο θεατές, κάτι που σαν ενδεχόμενο – σε επιστημονικό επίπεδο συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες – και που αν τελικώς συμβεί, τα πράγματα θα είναι πάρα πολύ δυσάρεστα. Σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα πρέπει να αγνοούμε ότι, πέραν όλων των άλλων κινδύνων, θα έχει προστεθεί κι ένας ακόμη, πάρα πολύ επικίνδυνος: η ψυχολογική κόπωση.

«Η προσωπική ευθύνη. Η ευθύνη δηλαδή που αντιστοιχεί στον καθ΄ έναν από εμάς προσωπικά, μια ευθύνη που δεν «μεταβιβάζεται» και δεν απαλλάσσεται κάποιος εύκολα από αυτήν. Πρέπει να συνηθίσουμε να πορευόμαστε μαζί της, δίπλα δίπλα, για να μην επιστρέψουμε κάπου παρακάτω στο «σημείο μηδέν»

Πρέπει «ρεαλιστικά» να συνειδητοποιήσουμε την κατάσταση

Στόχος της καταγραφής των παραπάνω σκέψεων, δεν είναι άλλος από το να συνειδητοποιήσουμε όλοι, όσο πιο ρεαλιστικά γίνεται, την ακριβή διάσταση της κατάστασης που απλώνεται μπροστά μας, χωρίς σε καμία περίπτωση να διεκδικούν τα γραφόμενα του υπογράφοντα, το αλάθητο.  Ρίχνοντας όμως μια αποστειρωμένη γύρω μας ματιά, χωρίς δηλαδή πολιτικές , κομματικές και ιδεολογικές παρωπίδες, η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, στο… τέλος της ημέρας, καταλήγουμε στο ίδιο συμπέρασμα και στο ίδιο φοβικό ενδεχόμενο: Στην πρώτη περίπτωση ότι  ως χώρα, προφανώς και καταφέραμε να αντιμετωπίσουμε με μη αναμενόμενη επάρκεια την πανδημία και μ΄ ένα Εθνικό Σύστημα Υγείας, από τα πιο αδύναμα της Ευρώπης, το οποίο όμως στάθηκε περήφανα στα πόδια του. Στην δεύτερη,   ως χώρα και πάλι, η μεγαλύτερη απειλή που απλώνεται αυτή την ώρα πάνω από την Ελλάδα, είναι η συμπεριφορά των Ελλήνων. Ας ελπίσουμε ότι όπως ευχάριστα εκπλήξαμε ολόκληρη την υφήλιο μέχρι σήμερα με την συμπεριφορά μας απέναντι στην πανδημία, το ίδιο θα εξακολουθήσουμε να κάνουμε και τώρα, που η κατάσταση είναι εξίσου κρίσιμη. Είναι η ώρα να κρατήσουμε τον «Έλληνα» ψηλά, εκεί που τον σηκώσαμε, και… να «Μείνει στο Σπίτι» ο Ελληνάρας. Να τον κρατήσουμε σε αυστηρή καραντίνα και όλα τα υπόλοιπα σίγουρα θα αντιμετωπιστούν με πολύ πιο ορθό τρόπο.