Χριστίνα Βεριβάκη: Η ωρίμανση και η ολοκλήρωση του ανθρώπου προκύπτει, από την καταστροφή του και από την συνειδητή επιλογή της αναγέννησής του!

Α.Κ.

 

Γράφει η Ανδρονίκη Κοκοτσάκη Καθηγήτρια – Φιλόλογος

Πότε έγραψες το πρώτο σου ποίημα και με ποια αφορμή;

Η καταγραφή των σκέψεων και των συναισθημάτων μου σ’ ένα τετράδιο ήταν σύνηθες φαινόμενο, από μικρή ηλικία. Ωστόσο το πρώτο ποίημα, που σηματοδότησε την αρχή της νέας πλεύσης της ζωής μου έχει τον τίτλο “Ο Χορός” και είναι από την πρώτη ποιητική συλλογή “Μπλε”, η οποία ακόμη δεν έχει εκδοθεί. Η σύλληψή του συγκεκριμένου ποιήματος έγινε στην ηλικία των 27 ετών, τότε που είχα αποφασίσει να επαναστατήσω και να απεγκλωβιστώ, απ’ όσα ένιωθα ότι με βύθιζαν στη λήθη και την ανημποριά. Όπως είναι αντιληπτό σε μια κατάσταση αντίδρασης, αντίστασης, επαναπροσδιορισμού και αγώνα, το βίωμα των συναισθημάτων, όπως θάρρους, εξάντλησης, αμφισβήτησης και έρωτος σε ταυτόχρονη τροχιά, ήταν αναπόφευκτο άρα και πηγή έμπνευσης. Σε τούτο το σημείο, ήθελα να παραθέσω την αγαπημένη μου στροφή από το συγκεκριμένο ποίημα, επικού και άγουρου ύφους, ωστόσο με άπλετη δόση των παραπάνω συναισθημάτων.

[…]

Φως και δύναμη

Έζωναν τα πόδια

Να ρίξουν

Ένα

Δυναμίτη άναρχο χορό στο χώμα.

Να σηκωθούν οι σκόνες

Να ξορκιστούν οι δαίμονες

Που κρατούν δεμένο

Εσένα εκεί

Στην χρυσαφένια ανατολή

Και εμένα εδώ

Φυλακισμένη

Στην σκοτεινιασμένη δύση.

[…]

Με την υπογράφουσα, σε παλαιότερη ραδιοφωνική τους στιγμή…

Ποιες και πόσες ποιητικές συλλογές σου έχουν εκδοθεί μέχρι τώρα και πώς αισθάνεσαι γι’ αυτό;

Στο συρτάρι, όπως ανέφερα ήδη, υπάρχει η πρώτη μου ποιητική συλλογή, η οποία τιτλοφορεί ως ¨Μπλε¨. Έχει παρουσιασθεί σε διάφορα μέσα, όμως ακόμη δεν έχει κυκλοφορήσει σ’ έντυπη μορφή. Η θεατροποιημένη ποιητική συλλογή ¨ Τα Όντα¨ κυκλοφόρησαν τον Δεκέμβριο του 2018 από τις εκδόσεις Ραδάμανθυς και εντός ολίγων μηνών, θα εκδοθεί το νέο θεατροποιημένο ποιητικό δράμα ¨Η Επανάληψη¨. Σ’ τούτο το σημείο θα ήθελα ν’ αναφερθώ και στον Σύλλογο Φίλων Θεάτρου Χανίων, όπου με την πολύτιμη βοήθεια του τα δύο τελευταία ποιητικά εγχειρήματα, παρουσιάστηκαν θεατρικώς στα Χανιά μας, οπότε η χαρά και η ευγνωμοσύνη που αισθάνομαι, για το μπλέξιμο των συγκεκριμένων συγκυριών είναι τουλάχιστον απεριόριστη και βαθύτατα ειλικρινή.

«Όταν το συναίσθημα δεν εκφράζεται την στιγμή που πρέπει, όπως του αρμόζει, τότε για μένα η ποίηση είναι προσωρινή ανάπαυση»

 

 

Τι είναι αυτό που κάθε φορά σου δίνει έμπνευση να γράψεις ένα ποίημα;

Το οτιδήποτε. Μια κατάσταση, ένα αντικείμενο, μια έκφραση, ένα φυσικό φαινόμενο. Είμαι έρμαιο των συναισθημάτων και των αισθήσεων μου.

Η ποίηση λειτουργεί λυτρωτικά στην ζωή σου;

Έχω βαθύτατα την ανάγκη η ποίηση, όπως και κάθε μορφής τέχνης, να λειτουργούν λυτρωτικά, ωστόσο, όταν το συναίσθημα δεν εκφράζεται την στιγμή που πρέπει, όπως του αρμόζει, τότε για μένα η ποίηση είναι προσωρινή ανάπαυση.

Η έμπνευση προκύπτει σε ακαθόριστο χώρο και χρόνο!

Ποια ώρα της μέρας γράφεις;

Η έμπνευση προκύπτει σε ακαθόριστο χώρο και χρόνο. Η σύλληψη της, κυρίως σε βραδινές ώρες.

Ποιους Έλληνες και ξένους ποιητές θαυμάζεις ή έχεις επηρεαστεί τρόπον τινά από την ποίηση τους;

Μικρότερη θαύμαζα την κα Κική Δημουλά και τον Κωνσταντίνο Καβάφη. Μεγαλώνοντας αγάπησα την Κατερίνα Γώγου. Τώρα τελευταία μελετώ τον Edgar Allan Poe καθώς και τον Allen Ginsberg. Οπότε οι επιρροές μου προκύπτουν από ρομαντικούς και μελαγχολικούς εκπροσώπους της ποίησης, που ανά περίπτωση στάθηκαν θαρραλέοι εκφράζοντας πτυχές των αντιλήψεων τους με σκληρό και ακραίο, αν θες τρόπο.

«Το οτιδήποτε. Μια κατάσταση, ένα αντικείμενο, μια έκφραση, ένα φυσικό φαινόμενο. Είμαι έρμαιο των συναισθημάτων και των αισθήσεων μου».

Σε μία εποχή σκληρού ανταγωνισμού, δήθεν καθωσπρεπισμού, εύκολου ψέματος πιστεύεις ότι η ποίηση “έρχεται ” να απαλύνει τα πάθη του ανθρώπου, να τον “ημερώσει”;

Όπως αναφέρθηκα παραπάνω, έχω την ανάγκη να ξεγελώ τον εαυτό μου με την πεποίθηση, πως μόνον η ποίηση είναι ικανή, για την ρηξικέλευθη προσωποπαγή και καθολική αλλαγή. Κατά την γνώμη μου η ωρίμανση και η ολοκλήρωση του ανθρώπου προκύπτει, από την καταστροφή του και από την συνειδητή επιλογή της αναγέννησής του. Σ’ εκείνη τη φάση της εξημέρωσης των παθών δηλαδή στο μεταίχμιο, αν τύχει και συναντηθεί ο άνθρωπος με την ποίηση απαλύνονται προσωρινά κάποιες αιχμές. Δεν μεταλλάσσονται, ούτε εξουδετερώνονται εκείνα, που γεννήθηκαν για να κυριεύουν την ανθρώπινη ύπαρξη. Στον συναισθηματικό και ψυχικό αναβρασμό δεν είναι ποτέ αρκετή η ποιητική αφυπνιστική τυχαιότητα. Αξίες όπως αγάπη, ειλικρίνεια, τόλμη και συνέπεια σε συνδυασμό με την πνευματικότητα που προσφέρει η ποίηση μπορούν να συντελέσουν δραματικά στην οποιαδήποτε αλλαγή.

Πάντα υπήρχε έντονη η ανάγκη του ανθρώπου να δημιουργεί αυθαίρετα τίτλους για τον εαυτό…

Ζούμε στην εποχή που όλοι ή τουλάχιστον πολλοί υιοθετούν με ευκολία τον τίτλο του ποιητή;

Όχι. Πάντα υπήρχε έντονη η ανάγκη του ανθρώπου να δημιουργεί αυθαίρετα τίτλους για τον εαυτό του νομίζοντας πως μ’ αυτόν τον τρόπο θα κερδίσει τον χρόνο. Κατά την γνώμη μου έννοιες όπως αυτή του ποιητή, του ήρωα, του αγωνιστή, του επαναστάτη και πολλών άλλων αποδίδονται, ως επί το πλείστον μετά θάνατον.

Είσαι σε δημιουργική φάση αυτό τον καιρό;

Είμαι διαρκώς σε συναισθηματικό αναβρασμό. Νιώθω ότι, όσα αναζητώ δεν τα έχω εντοπίσει ακόμα. Οπότε τούτος ο αγώνας εύρεσης όσων θα με γαληνέψουν, έστω και προσωρινά συνεχίζεται. Άρα όσο βρίσκομαι συναισθηματικά σ’ εγρήγορση τόσο η φαντασία μου επαγρυπνεί. Στην συγκεκριμένη περίοδο η δημιουργικότητα μου φροντίζει για την προσωπική μου ηρεμία μ’ έναν ακαθόριστο τρόπο. Ωστόσο πάντα έτσι συνέβαινε. Λέξεις και νοήματα σκόρπια παντού, που στο τέλος ενώνονται σε κάτι συγκεκριμένο.

«Στον συναισθηματικό και ψυχικό αναβρασμό δεν είναι ποτέ αρκετή η ποιητική αφυπνιστική τυχαιότητα»

Ποιο ποίημα σου αγαπάς περισσότερο και γιατί;

Είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω ένα ποίημα, ένα κομμάτι της ψυχής μου. Δεν υπάρχει κάποιο ποίημα που ν’ αγαπώ περισσότερο ή λιγότερο. Το κάθε ποίημα αποτελεί θύμηση, γι’ έναν άνθρωπο, ένα συναίσθημα, μια στιγμή, έναν έρωτα. Κανέναν και τίποτα δεν μπορώ να διαγράψω ή να το περιθωριοποιήσω ακόμη και αν πρόκειται για μι’ άσχημη ανάμνηση. Είναι το παρελθόν μου, οι δικές μου στιγμές. Το μόνο που μπορώ να απαντήσω εν προκειμένω είναι ότι έχω την τάση να σχηματίζω την ζωή μου σε κεφάλαια. Το παρόν κεφάλαιο που διανύω έχει τίτλο ¨Το Όνομα του Θεού¨, όπου είναι το τελευταίο ποίημα από το θεατροποιημένο ποιητικό δράμα ¨ Η Επανάληψη¨ που παρουσιάστηκε πρόσφατα από τον Σύλλογο Φίλων Θεάτρου Χανίων στο θέατρο Βλησίδη. Ένα ποίημα που δίνει την δική του ερμηνεία στην έννοια της Υπόσχεσης.

Επί τω έργω, στο θεατρικό σανίδι…

Τι εύχεσαι για την νέα χρονιά;

Τα λόγια να γίνουν πράξεις.

 

Μίνι βιογραφικό σημείωμα…

Γεννήθηκε στα Χανιά στις 2 Ιουλίου του 1987. Από την ηλικία των 20 ετών μέχρι και σήμερα καταρτίστηκε στην υποκριτική τέχνη με την οποία ασχολείται από μικρή. Η συγγραφή ποιημάτων και δοκιμίων προέκυψε από τη νεαρή της ηλικία και υπάρχουν αρκετές δημοσιεύσεις της σ’ έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα. Δραστηριοποιείται στον ιδιωτικό τομέα. Η θάλασσα αποτελεί πηγή έμπνευσης της και τα χανιώτικα βουνά είναι – όπως της αρέσει να λέει – το κρησφύγετο της. Στο σπίτι της θέλει ν’ έχει πολλών λογιών σοκολατάκια. Την κερδίζουν οι άνθρωποι που τολμούν να κοιτούν στα μάτια και… αφουγκράζεται την σιωπή.