Χαρίκλεια Ντερμανάκη: Τη νύχτα που θα έπρεπε να ξεκουράζομαι, ξυπνά ”ο άλλος μου εαυτός” και γράφω…

Α.Κ.

Γράφει η Ανδρονίκη Κοκοτσάκη Καθηγήτρια – Φιλόλογος

 

Πως προέκυψε το βιβλίο “Ιστορίες που δεν ήθελαν να μεγαλώσουν”, ποια ήταν η… έμπνευση σου;

Από την στιγμή που κατάλαβα,ότι μπορώ να χειρίζομαι τον γραπτό και τον προφορικό λόγο αξιοπρεπώς και ταυτόχρονα να συνειδητοποιώ ότι ο λόγος είναι το σημαντικότερο μέσο για να επικοινωνούμε και να εκφραζόμαστε… Τότε,προέκυψε το βιβλίο..Πολλά χρόνια πριν εκδοθεί! Ήμουν σίγουρη, ότι κάποια στιγμή, θα γράψω.Γιατί αυτά που είχα στο μυαλό,στη μνήμη,στην ψυχή καταγεγραμμένα , αφορούσαν κι άλλους ανθρώπους,θα μιλούσα και γι’αυτούς. Η έμπνευση,δεν ήταν συγκεκριμένη,ούτε κάτι ..ουρανοκατέβατο.Είναι απλά και όμορφα,το αποτέλεσμα ενσυναίσθησης..Κατατίθεται,γιατί αλλιώς σε βαραίνει,πρέπει να το βγάλεις από μέσα σου,να το μοιραστείς και να αδειάσεις χώρο εντός σου,για να αγαπήσεις,να πονέσεις,να συγκινηθείς,με καινούργιες ιστορίες,άλλων ανθρώπων

Το βιβλίο μου προέκυψε πολλά χρόνια πριν εκδοθεί! Ήμουν σίγουρη, ότι κάποια στιγμή, θα γράψω.

 

Τη νύχτα,που θα έπρεπε να ξεκουράζομαι,ξυπνά ”ο άλλος μου εαυτός”. Θέλω να πιω ένα ποτήρι κρασί,να καπνίσω,να βγω στη βεράντα ενώ οι υπόλοιποι κοιμούνται,με το τετράδιο μου στο χέρι και να γράψω..

Ποιες είναι αυτές οι ιστορίες ανθρώπων που δεν ήθελαν να μεγαλώσουν;

Είναι είκοσι διηγήματα,στα οποία πρωταγωνίστριες είναι γυναίκες.Συχνά,καταλύτης της υπόθεσης είναι ένας άντρας… Μα ότι διαδραματίζεται,προβάλλεται από την οπτική γωνία,του γυναικείου βλέμματος,με ότι αυτό συνεπάγεται.Γυναίκες της καθημερινότητας,φωτογραφίζουν τα συναισθήματα,τους φόβους και τις αγωνίες τους.Γυναίκες που νιώθουν αόρατες κι αυτό τις πονάει πολύ, επιζητούν να γίνουν ορατές,να μιλήσουν με τα λόγια ή με τις πράξεις τους,που συχνά είναι δραματικές.

Οι ιστορίες μου, όπως οι ηρωίδες τους, περίμεναν τη στιγμή τους!

 

Πόσο καιρό γράφατε το βιβλίο;

Το βιβλίο γράφτηκε πολύ γρήγορα,γιατί επί της ουσίας,έγινε απλά η σύνθεση των Ιστοριών,που βρίσκονταν στο συρτάρι μου για πολλά χρόνια.Σαν τις ηρωίδες κι αυτές,περίμεναν τη στιγμή τους!

Σε παλαιότερη ραδιοφωνική μας συνάντηση

Είστε απόφοιτη ΤΕΦΑΑ. Πως συνδυάζεται ο αθλητισμός με την αγάπη σας για την συγγραφή, ήταν κάτι που προϋπήρχε μέσα σας, κι εκδηλώθηκε αργότερα;

Τι να σας πω…Κι εγώ έχω προβληματιστεί πολλές φορές..Οι αθλητές,είναι άνθρωποι της ”μέρας”, του υγιεινού τρόπου ζωής, της πειθαρχίας και της οργάνωσης.Σαν παλιά αθλήτρια,έτσι ήμουν κι έτσι είμαι ακόμα,τη μέρα όμως! Τη νύχτα,που θα έπρεπε να ξεκουράζομαι,ξυπνά ”ο άλλος μου εαυτός”. Θέλω να πιω ένα ποτήρι κρασί,να καπνίσω,να βγω στη βεράντα ενώ οι υπόλοιποι κοιμούνται,με το τετράδιο μου στο χέρι και να γράψω..Η,συχνά,να κοιμηθώ και να ξυπνήσω μες στη μαύρη νύχτα , για να σημειώσω κάτι που ονειρεύτηκα.Λογικά,αυτά τα δύο,δεν συνδυάζονται…Κι αν συνδυαστούν,γίνεται σίγουρα εις βάρος της ξεκούρασης του οργανισμού…

Οι ήρωες σας, είναι πραγματικοί ή φανταστικοί..;

Ο Νικολής,ο ήρωας της πρώτης ιστορίας είναι ο παππούς μου που δεν γνώρισα.Βρήκε τη θέση του πολύ όμορφα και αρμονικά,ανάμεσα στις γυναίκες του βιβλίου,γιατί κι ο ίδιος,σε μια εποχή που οι άντρες συνήθως καταδυνάστευαν τις συζύγους τους,αυτός τις αγάπησε,τις σεβάστηκε και τις τίμησε,πληρώνοντας ένα ακριβό μεταφορικά και κυριολεκτικά τίμημα.Οι γυναίκες ηρωίδες,η Στέλλα,η Ελισάβετ,η Μαργαρίτα, η Αννέζα , όλες τους,είναι είναι πραγματικές αφού η καθεμία τους μπορεί να αντιστοιχηθεί με μια γυναίκα υπαρκτή αυτή τη στιγμή,άσχετα αν έχει διαφορετικό όνομα,καταγωγή,κοινωνική,πνευματική,οικονομική κατάσταση.

Αυτό είναι για εμένα τα Χανιά…

 

Ποια θέση έχουν τα Χανιά στο βιβλίο σας

Την τιμητικότερη! Μπορεί κάποιος να γυρίσει όλο τον κόσμο! Να γνωρίσει,να αγαπήσει,να ατσαλώσει μέσα του..Μα όταν θελήσει όλα αυτά να επικοινωνήσει λογοτεχνικά σε άλλους,αποζητά ασφάλεια, μια υποσυνείδητη επιστροφή στη μήτρα μέσα στην οποία  δημιουργήθηκε,αποζητά την αγκαλιά της μάνας τους.Αυτό είναι για μένα τα Χανιά.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, στέκεται
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “Ραδάμανθυς”.

Που μπορεί κάποιος να βρει το βιβλίο σας;

Το βιβλίο,που πήγε πολύ καλά,σε εποχές αφιλόξενες για την πνευματική δημιουργία,υπάρχει στα περισσότερα βιβλιοπωλεία της πόλης μας και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ραδάμανθυς.Η αγορά του,μπορεί να γίνει και διαδικτυακά,μέσα από σελίδα των εκδόσεων.”Στο σημείο αυτό θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους αγαπημένους φίλους που μου έκαναν την τιμή να μιλήσουν για το βιβλίο στις παρουσιάσεις του,σε Χανιά,Ηράκλειο και Βρύσσες Αποκορώνου.Την Αννα Διαμαντοπούλου,το Γιωργο Φλωρίδη,τον Γιώργο Γεεωργακάκη,τον Γιάννη Κουτσομύτη,τον Πασχάλη Πράντζιο,την Βαγγελιώ Σχοιναράκη,τη Σκεύω Μπζιώτη,τον Μιχάλη Τζανάκη,την Αννα Μουσογιάννη,την Κωνσταντίνα Χαριτάκη και τον εκδότη μου Χρήστο Τσαντή.

 

Η έμπνευση,δεν ήταν συγκεκριμένη,ούτε κάτι ..ουρανοκατέβατο.Είναι απλά και όμορφα,το αποτέλεσμα ενσυναίσθησης..Κατατίθεται,γιατί αλλιώς σε βαραίνει,πρέπει να το βγάλεις από μέσα σου,να το μοιραστείς και να αδειάσεις χώρο εντός σου,για να αγαπήσεις,να πονέσεις,να συγκινηθείς,με καινούργιες ιστορίες,άλλων ανθρώπων

 

Πρόσφατα συμμετείχατε στις αυτοδιοικητικές εκλογές στον συνδυασμό του Παναγιώτη Σημανδηράκη. Πως είδατε την εκλογή του, στη δημαρχεία της πόλης;

Τα κοινά,με αφορούν πολύ,όπως θα έπρεπε να αφορούν κάθε συνειδητοποιημένο κι ενεργό πολίτη.Συμμετείχα στις αυτοδιοικητικές εκλογές,στο πλευρό του Παναγιώτη Σημανδηράκη, γιατί θεωρώ ότι τα Χανιά,έχουν ανάγκη άπω μια άλλη κουλτούρα,άλλη αντίληψη των αυτοδιοικητικών πραγμάτων,πιο ”φρέσκια”, πιο εξελιγμένη αισθητικά και ταυτόχρονα αποφασισμένη να καινοτομήσει,να διαφοροποιηθεί από τα ίδια και τα ίδια,να κάνει τους δημότες συμμέτοχους στη δημιουργία ενός πιο ανθρώπινου αλλά και πιο σύγχρονου  Δήμου.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 4 άτομα, περιλαμβάνεται η Χαρίκλεια Ντερμανάκη, , τα οποία χαμογελούν, άτομα στέκονται, νύχτα και εσωτερικός χώρος
Συμμετείχα στις αυτοδιοικητικές εκλογές,στο πλευρό του Παναγιώτη Σημανδηράκη, γιατί θεωρώ ότι τα Χανιά,έχουν ανάγκη άπω μια άλλη κουλτούρα,άλλη αντίληψη των αυτοδιοικητικών πραγμάτων

Ένα μικρό βιογραφικό σημείωμα για τη Χαρίκλεια Ντερμανάκη…

Γεννήθηκα στο Μόντρεαλ,από γονείς μετανάστες εκεί.Τα παιδικά κι εφηβικά μου χρόνια τα έζησα στα Χανιά .Άρχισα να γράφω,να μουτζουρώνω μάλλον κόλλες χαρί,πριν ακόμα μιλήσω..Είχα τη μεγάλη τύχη,να μου μάθουν γράμματα,δάσκαλοι εξαιρετικοί,άνθρωποι φωτεινοί κι ανήσυχοι.Σε αυτούς και στους γονείς μου,χρωστώ την αγάπη για το διάβασμα,το ταξίδεμα της μυρωδιάς ενός δερματόδετου παλιού βιβλίου,τη λύτρωση που σου προσφέρει το άδειασμα της ψυχής,πάνω σε ένα λευκό χαρτί…Πέρασα στο Πανεπιστήμιο,στο ΤΕΦΑΑ, ξαφνιάζοντας το φιλικό και συγγενικό μου περιβάλλον,που περίμεναν οτι θα σπουδάσω Φιλολογία ή Νομική.Κάποιες φορές το μετανιώνω,κάποιες άλλες χαίρομαι.Ο Αθλητισμός,ήταν πάντα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου, έτρεχα και μετά επέστεφα σπίτι κι έγραφα. Κι όταν τα συναισθήματα με φουρτούνιαζαν και μ’έπνιγαν,ξανάβγαινα έξω κι έτρεχα.Ταξίδεψα πολύ μα τα ωραιότερα ταξίδια μου,ήταν αυτά ,μέσα στις ψυχές των ανθρώπων..Τέτοια ταξίδια διηγούμαι και σ’αυτό το βιβλίο.Εύχομαι,να ταξιδέψετε κι εσείς για λίγο,διαβάζοντάς το.Τη ζωή και την καθημερινότητά μου τη μοιράζομαι με έναν άνθρωπο,που ξέρει να αγαπά,απελευθερώνοντας,τον Παναγιώτη Βυτινιώτη.Το πιο όμορφο δημιούργημα αυτής της κοινής ζωής, ”το ποίημά μας” ,είναι η κόρη μας,η Λαμπρινή-Αθηνά.Το βιβλίο αυτό,τους το αφιερώνω.