Άποψη: “Οι ασθενείς δεν μας χρωστάνε, τους χρωστάμε…”

Η ζωή θα προχωρήσει και θα νικήσει με ότι έχει και ότι της λείπει!

Του Βαγγέλη Χρήστου*

Μπαίνοντας σιγά-σιγά στη δεύτερη εβδομάδα της πανδημίας από τον covid-19, μπορούμε πια να μιλήσουμε για μια κρίση που ξεφεύγει από αυτό που θα μπορούσε να σκεφτεί και ο πιο απαισιόδοξος.

candia

Μία κρίση που σύμφωνα με τον Π.Ο.Υ μετατοπίζεται από Ανατολή προς Δύση και θέτει τις χώρες του πλούσιου Βορρά στο επίκεντρο. Έχοντας οι κυβερνήσεις καταστρέψει κυρίως τις τελευταίες δύο δεκαετίες ότι συγκροτούσε δημόσιο σύστημα υγείας, έχοντας μετατρέψει τις πόλεις σε φυλακές – κλουβιά, έχοντας κάνει το σύγχρονο άνθρωπο της Δύσης να σκέφτεται ότι είναι άτρωτος, ανέγγιχτος, άθικτος.

Τα εφόδια που έχουμε στα χέρια μας για να την αντιμετωπίσουμε είναι φτωχά έως ανύπαρκτα. Ειδικά χώρες όπως η δική μας, που τα τελευταία 10 χρόνια, μαράζωσαν και μετατράπηκαν σε ιδιότυπες αποικίες του πλούσιου Βορρά.

Η κατάσταση είναι όχι απλά δύσκολη, υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις να γίνει ανυπόφορη. Αν τα μοντέλα επαληθευτούν (ας βέβαια προβληματιστούμε του συναφιού, για τους τόνους επιστημονικών δημοσιεύσεων που ως άλλοι φορντικοί εργάτες έβγαζαν οι υγειονομικοί με κυρίαρχο στόχο την κατασκευή βιογραφικών και “καριέρας”, πόσο έλλειψη βιβλιογραφίας έχουμε αυτή τη στιγμή που καίει ο “πισινός” μας) η εκθετική αύξηση των περιστατικών, η ανάγκη για νοσηλεία σε ΜΕΘ, οι θάνατοι θα κορυφωθούν τις επόμενες 3 εβδομάδες. Ποιος βέβαια πιστεύει ότι οι δυτικές κοινωνίες θα συμμορφωθούν στο βαθμό που το έκανε η “καθυστερημένη” και “υποταγμένη” κινέζικη κοινωνία ώστε να υπάρχει κάμψη του ρυθμού εμφάνισης νέων κρουσμάτων όπως στη Wuhan?

Στη χώρα μας πριν το ξέσπασμα της πανδημίας σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της ΠΟΕΔΗΝ λειτουργούσαν 557 κλίνες ΜΕΘ αντί για περίπου 3500 που ορίζονται από τα διεθνή πρωτόκολλα και μάλιστα όχι σε κρισιακές συνθήκες. Διαιρέστε το με το 10 εκατ. πληθυσμού..

Οι στιγμές είναι τόσο κρίσιμες που πρέπει να σκεφτούμε τι έχουμε για να παλέψουμε, να ξεφύγουμε από τη γκρίνια, να γίνουμε ασπίδα στο διπλανό μας.

Το υγειονομικό προσωπικό να μπει μπροστά χωρίς ναι μεν αλλά. Στη δική μου πραγματικότητα με γέμισαν κουράγιο ο δευθυντής και η διευθύντρια μου στη χτεσινή εφημερία, που ήρθαν στο νοσοκομεία σε ηλικία πάνω των 65 ετών, για να δουν τι προβλήματα αντιμετωπίζουμε στο ΤΕΠ πρώτη ημέρα εφαρμογής των νέων πιο αυστηρών μέτρων. Αυτό είναι ένα παράδειγμα. Δεν είναι καιρός να κριτικάρουμε, είναι καιρός να αγωνιστούμε με ότι έχουμε ή δεν έχουμε.

Ο νέος ηλικιακά κόσμος να πειθαρχήσει. Να καταλάβει ότι ξαφνικά μπορεί να αρχίσει να χάνει αγαπημένους ανθρώπους. Να σκεφτεί ότι για κάθε βόλτα που πηγαίνει, σε κάθε παρέα που κάνει στο σπίτι, μπορεί να διαδίδει τον ιό σε άλλους 3. Να μη στηνόμαστε στις ουρές, να μην χάνουμε τη ψυχραιμία και γεμζουμε τα supermarket και τα φαρμακεία, να μην δημιουργούμε συνοστωστισμούς άνω των 5 ανθρώπων.

Προσωπικά από το κράτος και το πολιτικό προσωπικό δεν περιμένω τίποτα. Γνωρίζω ότι όπως έχει συμβεί εκνευριστικά δεκάδες φορές στην ιστορία του τόπου, ο λαός μας θα βρεθεί μόνος του να παλέψει. Παρόλα αυτά, αν στοιχειωδώς έχει παραμείνει μια αξιοπρέπια, χρειάζεται μέχρι τέλος της εβδομάδας, να προσληφθούν γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό, να αγοραστούν αναπνευστήρες, να φτιαχτούν έκτακτες μονάδες σχεδιασμένες για αναπνευστική υποστήριξη για να χαθούν όσοι λιγότεροι, άδικα. Γιατί θα χαθεί άδικα κόσμος..

ΥΓ1: Ένα μεγάλο μπράβο στους πιο αφανείς ήρωες των ημερών, που δουλεύουν έχοντας και οι ίδιοι οικογένεις, τους ντιληβεράδες και τους πάσης φύσεως υπαλλήλους, οι οποίοι μένουν εκεί για να εξυπηρετούν τους υπόλοιπους.

ΥΓ2: Είναι εξαιρετικά θλιβερό σε μια τέτοια φάση, με τον κόσμο σε κατοίκον περιορισμό, να γίνεται όλο αυτό το μπουλινγκ σε αυτούς που εχτές βγήκαν να χειροκροτήσουν. Πάλι προσωπικά, όταν ήμουν στο νοσοκομείο και τους άκουσα συγκινήθηκα. Τους φώναξα από το παράθυρο “Ευχαριστούμε”. Όχι γιατί νικήσαμε τον covid-19, ούτε γιατί προσλήφθηκαν συνάδελφοι π λείπουν. Αλλά γιατί ένιωσα ότι εκείνη τη στιγμή λέγαμε ο ένας στον άλλο “Θα παλέψουμε”. Ας δώσουμε ένα τέλος σε αυτήν τη μιζέρια.

ΥΓ3: Όποιος θέλει ας διαβάσει, ένα άρθρο, από ιταλούς συναδέλφους που περιγράφει το χρονικό της καταστροφής στη γείτονα χώρα.. και να δει τις ομοιότητες με εμάς.

Ψυχή βαθειά!

www.thelancet.com

*Παιδίατρος στο νοσοκομείο Παίδων