Άννα Σαματά: Η δημοτική αρχή “αποφασίζει και διατάζει” αντί να συνεργάζεται…

Πόσο «ενεργοί πολίτες» θεωρείς πως είναι επί της ουσίας οι Χανιώτες και οι Χανιώτισσες;

Ως Έλληνες γενικότερα και ως Χανιώτες ειδικότερα θεωρώ ότι είμαστε πολύ “ενεργοί πολίτες”. Έχουμε πάντα άποψη επί παντός επιστητού, ακόμα και εάν οι γνώσεις μας επί του αντικειμένου είναι μηδαμινές έως ανύπαρκτες. Οι Χανιώτες δε θα διστάσουν να πουν τη γνώμη τους, να “παλέψουν” για αυτήν και να αντιπαρατεθούν μέχρι τελικής πτώσεως. Φυσικά, όλα αυτά μοναχά πίσω από ένα πληκτρολόγιο.

candia

«Η νέα-φρέσκια προεκλογική αντίληψη που έκανε θραύση προεκλογικά χρησιμοποιώντας τα νέα πρόσωπα, πώς λέτε να μεταφράζονταν σε ψήφους σήμερα που έχει απογοητεύσει ακόμα και τους ίδιους τους συμμετέχοντες στη διαδικασία;»

Η “ενεργητικότητά” μας ως πολίτες πίσω από ένα πληκτρολόγιο είναι αντιστρόφως ανάλογη από την ενέργεια που δίνουμε στην πράξη και τον προσωπικό χρόνο που δεν είμαστε διατεθειμένοι να αφιερώσουμε για να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα. Δυστυχώς, αυτό είναι κάτι που επηρεάζει τις ζωές όλων μας. Με αυτό τον τρόπο και με την κριτική που ασκείται από τον καναπέ από ανθρώπους που κατά τα άλλα δεν ενδιαφέρονται να διαθέσουν πολύτιμο προσωπικό χρόνο, απαξιώνονται και όσοι άλλοι είναι πραγματικά ενεργοί και διαθέσιμοι να προσπαθήσουν για την αλλαγή προς το καλύτερο. Κάπως έτσι, καταλήγουμε στο να απαξιώνεται γενικότερα η διάθεση της προσφοράς και ακόμα και άνθρωποι που θέλουν να είναι παρόντες να εγκαταλείπουν τελικά το εγχείρημα μιας και πάντα θα ανήκουν στην κατηγορία “όλοι ίδιοι είναι”.

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, σκύλος, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση
Μερικές φορές φαίνεται ότι δεν έχει καμία σχέση το να παλεύεις για δικαιώματα και το να προσπαθείς να διατυπώσεις απόψεις για προβλήματα σε μία πόλη αλλά ουσιαστικά αυτά τα δύο έχουν άμεση σύνδεση.

Είσαι ένα άτομο που κατά καιρούς διατυπώνεις άποψη για τα κακώς κείμενα και για θέματα που χρήζουν άμεσων παρεμβάσεων. Τι ήταν αυτό που σε ώθησε να ασχοληθείς πιο ενεργά με τα προβλήματα της πόλης;

Μεγάλωσα σε μία οικογένεια, στην οποία ο πατέρας μου ναι μεν απουσίαζε πολύ από το σπίτι, λόγω της συμμετοχής του στα κοινά, αλλά από την άλλη μέσω αυτού διδάχτηκα και έμαθα ότι εάν δεν προσπαθήσεις εσύ ο ίδιος να αλλάξεις τη ζωή σου προς το καλύτερο και να παλέψεις για τα δικά σου δικαιώματα, δε θα το κάνει κανένας άλλος για εσένα. Έχω την ελπίδα και την πίστη ότι τα πράγματα αλλάζουν μόνο αν εμείς οι ίδιοι προσπαθήσουμε για αυτό. Μέσα σε αυτή τη σφαίρα της διεκδίκησης για τα ατομικά δικαιώματα υπάγεται φυσικά και η ενασχόληση με την επίλυση προβλημάτων συνολικότερα. Μερικές φορές φαίνεται ότι δεν έχει καμία σχέση το να παλεύεις για δικαιώματα και το να προσπαθείς να διατυπώσεις απόψεις για προβλήματα σε μία πόλη αλλά ουσιαστικά αυτά τα δύο έχουν άμεση σύνδεση. Όταν έφυγα από τα Χανιά για να σπουδάσω στη Ρόδο και έπειτα στην Ολλανδία, άθελά μου έκανα σύγκριση του τρόπου ζωής και της ποιότητας της καθημερινότητας (συγκρίνοντάς την κυρίως με την Ολλανδία). Φαντάζει ουτοπικό αλλά δεν είναι καθόλου δύσκολο να μπορέσεις να αλλάξεις μικρά πράγματα που θα επηρεάσουν τον καθημερινό τρόπο ζωής και κατ’ επέκταση ολόκληρη την ψυχολογία των ανθρώπων. Από ένα πράσινο πάρκο ή ένα αθλητικό πάρκο μέχρι -το αυτονόητο- ένα πεζοδρόμιο προσβάσιμο για όλους μπορεί να αλλάξει όλος ο τρόπος ζωής και δράσης μίας περιοχής. Ένα ελάχιστο παράδειγμα είναι τα πεζοδρόμια που είναι σε χείριστη κατάσταση. Πώς θα μετακινηθεί ένα άτομο ΑμεΑ (με αμαξίδιο ή τυφλό) ή ακόμα και μια μητέρα με καροτσάκι όταν στα πεζοδρόμια δεν υπάρχουν ούτε οι βασικές οδεύσεις τυφλών ούτε καν ράμπες; Βέβαια, μην ξεχνάμε ότι, από τις προηγούμενες δημοτικές αρχές, στα Χανιά έχουν γίνει αρκετές τεχνικές παρεμβάσεις για την κατασκευή πεζοδρομίων και ραμπών. Αν υπάρξει και η κατάλληλη αστυνόμευση και τιμωρία θα ήταν αρκετά πιο εμφανές το αποτέλεσμα. Φυσικά, πρέπει όλοι να παλέψουμε γι’ αυτό.

 

Οι προεκλογικά “φανατισμένοι” και μετεκλογικά “εξαφανισμένοι”

 

Πρόσφατα κατήλθες στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Τι «γεύση» σου άφησε αυτή η εμπειρία;

Πολύ ωραία ερώτηση. Η “γεύση” που μου άφησε αυτή η εμπειρία είναι γλυκόπικρη. Από τη μία γνώρισα πολύ αξιόλογους ανθρώπους και ανθρώπους με τους οποίους έχω πολλά κοινά και που μάλλον δε θα υπήρχε άλλος τρόπος να τους συναντήσω σε ένα τέτοιο επίπεδο ανταλλαγής απόψεων. Επίσης, έμαθα αρκετά πράγματα σε πολλούς τομείς. Έμαθα πώς λειτουργούν οι υπηρεσίες ενός Δήμου, πόσα γραφειοκρατικά προβλήματα υπάρχουν και με ποιους τρόπους μπορούν να ξεπεραστούν αν υπάρχει διάθεση για συνεργασία. Γνώρισα το Γρηγόρη Αρχοντάκη ως άνθρωπο και, ομολογουμένως, αυτή ήταν η πιο γλυκιά γεύση διότι ο Γρηγόρης είναι ένας Άνθρωπος με Α κεφαλαίο, με ήθος, αγάπη για οτιδήποτε ασχοληθεί, γνώσεις και όρεξη να λύσει προβλήματα, πάντα συνεργαζόμενος. Μέσω της συμμετοχής μου στην ομάδα του Γρηγόρη Αρχοντάκη έμαθα ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο όσο ασχολούνται με το κάθε αντικείμενο γνώστες επί των θεμάτων που αναλαμβάνουν και άνθρωποι με ανοικτά αυτιά.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, άτομα που χαμογελούν, τηλέφωνο και κοντινό πλάνο
Γνώρισα το Γρηγόρη Αρχοντάκη ως άνθρωπο και, ομολογουμένως, αυτή ήταν η πιο γλυκιά γεύση διότι ο Γρηγόρης είναι ένας Άνθρωπος με Α κεφαλαίο…

Φυσικά, όπως και σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, υπάρχουν και οι πιο ψυχοφθόρες διαδικασίες, όπως το να πρέπει να ζητήσεις ψήφο από κάποιον άνθρωπο, να χαρείς με την ανταπόκριση κάποιων που δεν περίμενες να σε στηρίξουν και να απογοητευτείς με άλλους. Το πιο δύσκολο και αποκρουστικό κομμάτι για εμένα ήταν το να πρέπει να αναμετρηθείς με υποψηφίους, οι οποίοι έχουν μάθει σε έναν τρόπο “ψηφοθηρίας” εντελώς λαϊκίστικο και τόσο διαφορετικό από αυτόν που ταιριάζει στη δική μου ιδιοσυγκρασία. Βέβαια, εκείνοι εν τέλει κέρδισαν και εκλέχθηκαν αλλά, όπως όλοι βλέπουμε, το αποτέλεσμα δε δικαίωσε τους ψηφοφόρους τους μιας και μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο μόνο συνεργασία δεν επικρατεί μεταξύ των παρατάξεων.

 

Προεκλογικά το ενδιαφέρον της «συμμετοχής» είναι πάρα πολύ μεγάλο, η περίοδος πριν τις κάλπες κινείται τις περισσότερες φορές στα όρια του φανατισμού. Την επομένη των εκλογών ωστόσο, οι περισσότεροι σταματούν να ασχολούνται για όλα εκείνα, που μέχρι πρότινος έδιναν… μάχες! Πως σχολιάζεις αυτή την «πραγματικότητα»;

Είναι αλήθεια ότι ειδικά στις τελευταίες αυτοδιοικητικές εκλογές υπήρξε τεράστια ποσοτική συμμετοχή στο Δήμο Χανίων. Οκτώ διαφορετικές παρατάξεις διεκδίκησαν το δημαρχιακό θώκο. Αυτό από μόνο του δείχνει τη διάθεση μη-συνεργασίας που υπήρχε. Ο κάθε ψηφοφόρος είχε τουλάχιστον έναν υποψήφιο που έπρεπε/ήθελε να ψηφίσει οπότε αυτομάτως όλο αυτό δημιούργησε μία κατάσταση στην οποία έπρεπε να υποστηρίξεις τον “δικό σου” έναντι “των άλλων”. Αυτό από την πλευρά των ψηφοφόρων. Το ίδιο ακριβώς αλλά σε μεγαλύτερο βαθμό και ένταση ίσχυσε και από την πλευρά των υποψηφίων. Ακριβώς επειδή υπήρχαν οκτώ παρατάξεις και κατά συνέπεια πάρα πολλοί υποψήφιοι, ο κάθε ένας από αυτούς έπρεπε να αποδείξει για ποιο λόγο αξίζει περισσότερο από τους υπόλοιπους. Μέσα εκεί, λοιπόν, μπαίνει και το απόλυτα δικαιολογημένο εγωιστικό στοιχείο της επιτυχίας. Αυτό συμβαίνει φυσικά σε μεγαλύτερο βαθμό σε άτομα που έχουν υπάρξει αιρετοί στο παρελθόν οπότε πρέπει να αποδείξουν ακόμα περισσότερα πράγματα. Ξεκινούν έτσι τον τρόπο ψηφοθηρίας που ανέφερα προηγούμενως. Ο σκοπός τους, ούτως ή άλλως, είναι η αυτοεκπλήρωση, το να εκλεγούν. Αυτό έχουν μάθει να κάνουν και αυτό ουσιαστικά θέλουν να επιτύχουν. Από τη στιγμή που θα επιβεβαιωθεί η “νίκη του εαυτού”, όλα τα υπόλοιπα αποκτούν δευτερεύουσα σημασία. Ο στόχος έχει επιτευχθεί. Φυσικά, υπάρχουν και όλοι εκείνοι (οι περισσότεροι) που δεν εκλέχθηκαν, οι περισσότεροι εκ των οποίων, ως δια μαγείας, εξαφανίζονται από το προσκήνιο. Κατά τη γνώμη μου, όλοι αυτοί οι προεκλογικά “φανατισμένοι” και μετεκλογικά “εξαφανισμένοι” είναι εκείνοι που ανήκουν στην παραπάνω κατηγορία αλλά που δεν κατάφεραν να επιτεύξουν το στόχο τους. Αυτοί οι άνθρωποι, λοιπόν, ούτως ή άλλως, δε θα προσέφεραν κάτι στο κοινωνικό σύνολο οπότε η κοινωνία δε χάνει τίποτα από τους “εξαφανισμένους φανατισμένους”. Εκείνοι που δεν εκλέχθηκαν μεν, αλλά που συνεχίζουν να δίνουν το παρόν με το δικό του τρόπο ο καθένας, είναι -κατά τη γνώμη μου- εκείνοι που πραγματικά ενδιαφέρονται να αλλάξουν τα κακώς κείμενα.

 

Ο Παναγιώτης είχε διάθεση να προσφέρει στην πόλη των Χανίων, αλλά δεν είχε μάλλον υπολογίσει τον τρόπο που μπορεί να επιτευχθεί αυτό!

Πόσο ικανοποιημένη είσαι από την μέχρι σήμερα πορεία της νέας δημοτικής αρχής;

Η νέα δημοτική αρχή ξεκίνησε πάρα πολύ δυναμικά. Ειδικά τους δύο πρώτους μήνες της ανάληψης, λήφθησαν αποφάσεις βαρύγδουπες. Δυστυχώς, από αυτές, έως τώρα καμία δεν έχει πραγματοποιηθεί. Θεωρώ ότι οι αιρετοί που απαρτίζουν τη δημοτική αρχή είναι άνθρωποι που πραγματικά έχουν διάθεση να προσφέρουν και θέληση να αφιερώσουν προσωπικό χρόνο και ενέργεια. Δυστυχώς, όμως, δε γνώριζαν πολλές γραφειοκρατικές διαδικασίες και δεν έλαβαν υπόψη τους τα πιθανά προβλήματα που θα έβρισκαν μπροστά τους με το να λάβουν αποφάσεις εν τάχει. Τα παραδείγματα είναι, δυστυχώς, αρκετά. Από το πιο μεγάλο, το οικόπεδο της ΑΒΕΑ (4,5 εκατομμύρια δεσμευμένα σε ένα Δήμο 100.000 ανθρώπων) μέχρι το πιο μικρό, το φωτισμό της Πύλης της Άμμου, όμορφο μεν, πρόχειρο και χωρίς άδεια της Αρχαιολογίας δε. Κάπως έτσι, λοιπόν, έχει φτάσει η δημοτική αρχή να “αποφασίζει και να διατάζει” αντί να συνεργάζεται και να υπάρχει συνοχή εντός Δημοτικού Συμβουλίου για τη λήψη σημαντικών αποφάσεων. Το ίδιο συνέβη και με τους ορισμούς των μελών των Διοικητικών Συμβουλίων των Νομικών Προσώπων του Δήμου. Είναι δυνατόν να ακυρώνονται από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση τέτοιες αποφάσεις, οι οποίες στηρίζονται σε εντελώς αντικειμενικά κριτήρια; Από τέτοια μικρά παραδείγματα χάνεται η αξιοπιστία απέναντι σε μία δημοτική αρχή. Σε συνδυασμό με άλλα τραγελαφικά, όπως το να μπουν 61 θέματα σε ένα Δημοτικό Συμβούλιο συν έκτακτο το θέμα του οικοπέδου της ΑΒΕΑ, το να διαρκούν Δημοτικά Συμβούλια 13 ώρες και να λαμβάνονται σημαντικότατες αποφάσεις στις τρεις τα ξημερώματα για θέματα που επηρεάζουν τη ζωή όλων των κατοίκων, χάνεται η σοβαρότητα και η συνοχή. Όταν ένα Δημοτικό Συμβούλιο δεν έχει συνοχή, με ποια δυναμική θα μπορέσει να αντιμετωπίσει όλα τα σημαντικά προβλήματα που θέλουν άμεση λύση;

Ως νέο άτομο, η νέα – φρέσκια αντίληψη των πραγμάτων, με την οποίαν η ομάδα Σημανδηράκη κέρδισε τις εκλογές, έχει περάσει στην πρακτική της εφαρμογή, τους έξι πρώτους μήνες της νέας δημοτικής αρχής…;

Θεωρώ ότι η ερώτηση αυτή απαντήθηκε σε μεγάλο της μέρος στην προηγούμενη ερώτηση. Τον Παναγιώτη Σημανδηράκη ως άνθρωπο (όσο τον γνωρίζω) τον έχω σε τεράστια εκτίμηση. Θεωρώ ότι είχε διάθεση να προσφέρει στην πόλη των Χανίων, αλλά δεν είχε μάλλον υπολογίσει τον τρόπο που μπορεί να επιτευχθεί αυτό. Ο Δήμος Χανίων είναι ένας μεγάλος Δήμος όσον αφορά την έκτασή του. Αυτό αυτομάτως σημαίνει ότι υπάρχουν πάρα πολλά θέματα που χρήζουν άμεσης αντιμετώπισης και επίλυσης, κάτι που ο Παναγιώτης μάλλον δεν είχε υπολογίσει. Φυσικά, στη δυσκολία του πλήθους των προβλημάτων προστίθεται και ένα ακόμα πρόβλημα, αυτό του Κλεισθένη. Είναι δυνατόν να διοικηθεί ένας Δήμος και να ληφθούν αποφάσεις από μία δημοτική αρχή που δεν έχει καν την πλειοψηφία; Ο Κλεισθένης πολύ καλώς δημιουργήθηκε και επιβάλλεται να εφαρμοσθεί. Όμως, δεν μπορεί να εφαρμοσθεί στην πρώτη τετραετία από ανθρώπους μη-έτοιμους να συνεργαστούν (αυτό που ανέφερα παραπάνω για τις οκτώ παρατάξεις).

«Οι Χανιώτες δε θα διστάσουν να πουν τη γνώμη τους, να “παλέψουν” για αυτήν και να αντιπαρατεθούν μέχρι τελικής πτώσεως. Φυσικά, όλα αυτά μοναχά πίσω από ένα πληκτρολόγιο»

 

Ο Κλεισθένης για να εφαρμοσθεί χρειάζεται χρόνο προετοιμασίας και δημιουργίας νέας αντίληψης από όλους τους εμπλεκόμενους στη διαδικασία. Μόνο όταν υπάρξουν άνθρωποι έτοιμοι για συνεργασία θα μπορέσει να επιτύχει αυτό το “πείραμα”. Φυσικά, ο Κλεισθένης δεν είναι το μόνο πρόβλημα. Η παράταξη της δημοτικής αρχής προεκλογικά είχε κάνει σημαία της τη “νέα αντίληψη”. Τα αποτελέσματα των εκλογών απέδειξαν από μόνα τους ότι εν τέλει δε βασίστηκε και τόσο σε αυτή τη νέα αντίληψη αλλά σε άλλους κύκλους που τη βοήθησαν να κερδίσει τη δεύτερη Κυριακή. Φυσικά, αυτό δεν είναι μεμπτό. Ξέρετε, το να “κατηγορήσει” η μία παράταξη την άλλη ή το να δημιουργηθούν αντιπαραθέσεις μεταξύ παρατάξεων είναι απολύτως φυσιολογικό. Άλλωστε, εάν οι παρατάξεις συμφωνούσαν σε όλα, δε θα ήταν αντίπαλες. Το πρόβλημα δεν έγκειται ούτε εκεί ούτε όταν μία δημοτική αρχή απογοητεύει τους ψηφοφόρους της, τους οποίους ουσιαστικά “ξεγέλασε” επιδεικνύοντας άλλο πρόσωπο προεκλογικά σε θέματα πολύ σημαντικά, που ήταν μάλιστα η “σημαία” της . Αναφέρομαι στις αποφάσεις σχετικά με τη διαχείριση των αδέσποτων ζώων. Το μεγαλύτερο μειονέκτημα μίας παράταξης είναι όταν απογοητεύει τους ίδιους τους υποψηφίους της (εκλεγμένους ή μη). Η νέα-φρέσκια προεκλογική αντίληψη που έκανε θραύση προεκλογικά χρησιμοποιώντας τα νέα πρόσωπα, πώς λέτε να μεταφράζονταν σε ψήφους σήμερα που έχει απογοητεύσει ακόμα και τους ίδιους τους συμμετέχοντες στη διαδικασία;

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο
Δυστυχώς για εμάς τους Χανιώτες ζούμε σε μία τόσο όμορφη πόλη με τόσο πολύ τουρισμό που αυτό από μόνο του πιστεύουμε ότι μας αρκεί.

Ποια είναι τα βασικότερα θέματα που σε… ενοχλούν, στην πόλη των Χανίων;

Τα Χανιά είναι μία πανέμορφη πόλη με πάρα πολλές δυνατότητες. Δυστυχώς για εμάς τους Χανιώτες ζούμε σε μία τόσο όμορφη πόλη με τόσο πολύ τουρισμό που αυτό από μόνο του πιστεύουμε ότι μας αρκεί. Είμαστε ευχαριστημένοι με αυτό που έχουμε γιατί βλέπουμε ότι αυτό από μόνο του “πουλάει”. Βέβαια, αν βγάζαμε τις παραλίες και τον ήλιο, δηλαδή αυτές τις φυσικές “παροχές” τότε θα βλέπαμε κατά πόσο θα ζούσαμε σε μία τόσο “καταπληκτική” πόλη. Στα Χανιά πρέπει να διορθωθούν αρκετά πράγματα. Πρωτίστως, όπως προανέφερα, η αντίληψη που έχουμε για τον τόπο που ζούμε. Υπάρχουν πολλά αρκετά σημαντικά θέματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν στην πόλη μας: πρώτο και κύριο η προσβασιμότητα των πεζών. Δε μιλάω μόνο για τα ΑμεΑ, που όλοι πιστεύουμε ότι αποτελούν μια μειοψηφία και -στην τελική- ποιος νοιάζεται αν δεν έχει ο ίδιος ένα άτομο ΑμεΑ στην οικογένεια του; Η μητέρα με το καροτσάκι, ένας απλός πεζός που θέλει να περπατήσει στο πεζοδρόμιο, οποιοσδήποτε θέλει/πρέπει να κατέβει στο κέντρο με το αυτοκίνητό του ή οποιοσδήποτε αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει μέσα μαζικής μεταφοράς που -λόγω κυκλοφοριακού- δεν μπορούν να είναι πάντα στην ώρα τους. Πολύ ωραίο και χρήσιμο το έργο που ξεκίνησε επί δημαρχίας κυρίου Βάμβουκα αλλά ίσως κάπως μονόπλευρο. Είναι δυνατόν να δημιουργούνται πεζοδρόμια 4-5 μέτρων και να μπαίνουν κολωνάκια σε απόσταση ενός μέτρου από το πεζοδρόμιο για να μην παρκάρουν αυτοκίνητα; Από τη στιγμή που υπάρχει αυτός ο έξτρα χώρος, γιατί δεν έγινε μελέτη να δημιουργηθεί ένα δίκτυο ποδηλατόδρομων ώστε να λυθεί πράγματι το κυκλοφοριακό στα Χανιά; Προφανώς, αυτή είναι μια τεράστια συζήτηση που δεν μπορεί να αναλυθεί μέσα σε μία παράγραφο. Όμως, πόσο θα άλλαζε την καθημερινότητά μας αν αντί μόνο να δημιουργηθούν πεζοδρόμια, δημιουργούνταν ένας εντελώς διαφορετικός τρόπος να κινούμαστε μέσα στην πόλη μας; Εν τέλει, αυτό που άλλαξε με την κατασκευή πεζοδρομίων δεν είναι ούτε κατά διάνοια ο τρόπος μετακίνησής μας. Απλώς, αυξήθηκαν οι τιμές των ιδιωτικών parking. Ένα άλλο πάρα πολύ σημαντικό μειονέκτημα που έχει η πόλη των Χανίων είναι η απουσία αθλητικών πάρκων. Έχουμε ουσιαστικά δύο δημοτικά πάρκα, ένα στους Αγίους Αποστόλους και ένα -χάρη στον κύριο Βάμβουκα- στην Αμπεριά και βλέπουμε ότι είναι γεμάτα από ανθρώπους κάθε ηλικίας. Όμως, κατά πόσο αρκούν αυτά τα δύο πάρκα για να απορροφήσουν όλον αυτόν τον κόσμο που θέλει να ασχοληθεί με τον αθλητισμό ή με τη φυσική του κατάσταση; Δε θα έπρεπε ο Δήμος να δημιουργήσει κι άλλες δωρεάν αθλητικές εγκαταστάσεις; Εδώ και πάρα πολλά χρόνια ακούω για το δήθεν μεγαλεπήβολο σχέδιο δημιουργίας αθλητικού πάρκου στον Κουμπέ.

«Μέσω της συμμετοχής μου στην ομάδα του Γρηγόρη Αρχοντάκη έμαθα ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο όσο ασχολούνται με το κάθε αντικείμενο γνώστες επί των θεμάτων που αναλαμβάνουν και άνθρωποι με ανοικτά αυτιά»

Ο χώρος υπάρχει και χρησιμοποιούνταν παλαιότερα ως γήπεδο σφυροβολίας. Μπορεί -αν δεν ανήκει ήδη στο Δήμο- να αποκτηθεί (εδώ δεσμεύτηκαν 4,5 εκατομμύρια χωρίς να στάξει δάκρυ) και να διαμορφωθεί σε αθλητικό κέντρο πολλών δραστηριότητων. Το ίδιο ισχύει σε κάθε περιοχή. Πόσο όμορφο θα ήταν να υπάρχει ένα αθλητικό πάρκο σε κάθε γειτονιά; Πόσο θα άλλαζε όλη τη ζωή μας! Πόσο θα γέμιζε με ζωή και με παιδιά που -λόγω έλλειψης εγκατάστασεων- είναι κολλημένα σε μία οθόνη! Θεωρώ τον αθλητισμό ένα από τα κύρια μελήματα μίας δημοτικής αρχής. Το οικονομικό κόστος είναι απειροελάχιστο σε σχέση με το κοινωνικό όφελος.

 

Πρόσφατα ξεκίνησες μια νέα συνεργασία με το eparxies.gr, μίλησε μας λίγο γι΄αυτή τη νέα σου ενασχόληση…

Το eparxies.gr είναι ένα από τα πιο αξιόλογα επαρχιακά site με αρκετά μεγάλη επισκεψιμότητα. Είναι τιμή για εμένα να μπορώ να εκφράζω τις απόψεις μου και να τις μοιράζομαι με το αναγνωστικό κοινό ενός site, πόσο μάλλον ενός site καταξιωμένου στο χώρο της ενημέρωσης. Κάθε δύο εβδομάδες, λοιπόν, μπορούν όσοι ενδιαφέρονται να διαβάζουν άρθρα μου επί παντός επιστητού (γιατί δεν παύω κι εγώ να είμαι Χανιώτισσα!) και να συζητάμε σχετικά με αυτά. Πιστεύω ότι μόνο εάν μιλήσουμε, εάν μοιραστούμε τις απόψεις μας και εάν προκαλέσουμε μία συζήτηση μπορούμε πράγματι να δώσουμε ένα έναυσμα και να αλλάξουμε δεδομένες καταστάσεις.

Σου άρεσε πάντα να εκφράζεσαι μέσω του γραπτού λόγου;

Θεωρώ το γραπτό λόγο, σε σχέση με τον προφορικό, ως το λόγο με τη μεγαλύτερη συνοχή και αποτελεσματικότητα. Γράφοντας ένα κείμενο μπορείς να αναλύσεις πολλές καταστάσεις και να χρησιμοποιήσεις επιχειρήματα, τα οποία ο αναγνώστης του θα έχει όσο χρόνο χρειάζεται για να τα επεξεργαστεί και να αλληλεπιδράσεις πάνω σε αυτά. Με αυτόν τον τρόπο, μπορεί να προκληθεί εν τέλει ένας πολιτισμένος διάλογος που μπορεί να μας βοηθήσει να αναθεωρήσουμε τις απόψεις μας. Πάντοτε μου άρεσε να εκφράζομαι μέσω του γραπτού λόγου. Μάλιστα, όταν ήμουν μικρή είχα “εκδώσει” τη δική μου εφημερίδα, “Τα Νέα της Γειτονιάς” για να μπορούν να ενημερώνονται όλοι και να τους παρέχω και τις εγκυκλοπαιδικές γνώσεις κατεβάζοντας όλες τις εγκυκλοπαίδειες και τα βιβλία που είχαμε στο σπίτι. Τότε, βλέπεις, δεν υπήρχαν ούτε τα social media ούτε το GOOGLE. Ήμασταν πρώτοι σε πωλήσεις… Κάπως έτσι και με αφορμή αυτό, αγόρασα και την πρώτη μου γραφομηχανή. Για να μην μπερδευτούμε λίγο και με τις χρονολογίες, να σου πω επίσης ότι λίγο αργότερα πήρα και τον πρώτο μου υπολογιστή. Ακόμα και σήμερα ανατρέχω στις πρώτες μου “εκδόσεις” και συγκινούμαι! Αυτή είναι η ομορφιά του γραπτού λόγου. Αντέχει στο χρόνο.

 

Κάπως έτσι κυλάει ένα 24ωρο μου…

 

Μίλησε μας λίγο για την «ρουτίνα» της καθημερινότητας σου. Πως κυλά ένα τυπικό σου 24ωρο.

Τα τελευταία δέκα χρόνια ασχολούμαι επαγγελματικά με τη διαχείριση και τους καθαρισμούς κτηρίων. Λόγω αυτού, βρίσκομαι σε συνεχή επαφή με ανθρώπους. Είναι ένα κομμάτι αρκετά ενδιαφέρον διότι μπορείς να μάθεις πάρα πολλά πράγματα αλλά επίσης και ψυχοφθόρο διότι, ως ελεύθερη επαγγελματίας, δεν έχω πάρα πολύ ελεύθερο προσωπικό χρόνο. Βέβαια, τι να πείτε κι εσείς οι δημοσιογράφοι! Τις περισσότερες ώρες της ημέρας ασχολούμαι με την εταιρεία που έχω μαζί με την -επί δέκα συναπτά έτη- συνέταιρό μου Ρένια Αρκαλάκη (ΣΑΜΑΤΑ-ΑΡΚΑΛΑΚΗ ΟΕ). Ασχολούμαστε με τα θέματα που μπορεί να προκύψουν σε μία πολυκατοικία που διαχειριζόμαστε, με τον καθαρισμό πολυκατοικιών, με καθαρισμούς καταλυμάτων και βιλών αλλά και με αρχικούς καθαρισμούς χώρων. Είναι μία δουλειά που θέλει γερό στομάχι και πλήρη υπευθυνότητα διότι έχεις να “διαχειριστείς” ανθρώπους και καταστάσεις που τους αφορούν οπότε είναι ένα κομμάτι με αρκετά μεγάλο άγχος. Τον ελεύθερό μου χρόνο ασχολούμαι τώρα τελευταία με το tennis ενώ κάποια Σαββατοκύριακα ασχολούμαι με τη διαιτησία του handball. Φυσικά, πάντα βρίσκω λίγο χρόνο για να ασχοληθώ λίγο με το γράψιμο ή να εκφράσω τη γνώμη μου δημόσια διότι πιστεύω ότι μόνο μέσω διαλόγου και συμμετοχής μπορεί να επιτευχθεί η αλλαγή. Η προσοχή που πρέπει να δοθεί είναι μόνο όταν μιλάς με άτομα “φανατισμένα”, που εμμένουν σε αυτό που θέλουν να πουν οπότε δε χρειάζεται να χάνεις τον πολύτιμο χρόνο σου για τους “επαναστάστες του καναπέ”. Κάπως έτσι κυλάει ένα 24ωρο μου, με πολλή δουλειά, πάντα με αθλητισμό που “καθαρίζει” το μυαλό και μου δίνει ενέργεια και όσο αντίδραση-επαναστατικότητα μπορώ για την αλλαγή προς μία καλύτερη και πιο ανθρώπινη κοινωνία.